Έλληνες Ζωγράφοι: Βιτσιώρης (Μίμης) Δημήτρης (1902-1945).

	Ο Θεωρητικός της Τέχνης O Μίμης Βιτσιώρης γεννήθηκε το 1902 στη Θεσσαλονίκη και  σε νεαρή ηλικία  εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην Αθήνα.  Το 1919 γράφτηκε στο Σχολείον των Τεχνών, το οποίο όμως δεν τελείωσε ποτέ. Ανήσυχο πνεύμα προτίμησε την εικαστική περιήγηση. Aπό το 1920 μέχρι  το 1927 ταξίδεψε στην Ιταλία, τη Γερμανία και το Παρίσι, όπου παρέμεινε ως το 1925 και συνεργάστηκε με την εφημερίδα "Petit Parisien" δημοσιεύοντας περίφημα σκίτσα. Το 1927 επέστρεψε οριστικά στην Αθήνα, συνεχίζοντας την εικονογράφηση εφημερίδων και περιοδικών.   Άνθρωπος ανήσυχος και ευαίσθητος, ακολούθησε στη ζωή αλλά και στο έργο του ένα προσωπικό στίλ, φιλοτεχνώντας με εξπρεσιονιστικό ύφος και ντοστογιεφσκική  διάθεση προσωπογραφίες, τοπία αλλά και θρησκευτικά θέματα.   Το ενδιαφέρον του Μίμη Βιτσιώρη για το ερευνητικό και θεωρητικό επίπεδο για τα προβλήματα της τέχνης ήταν μεγάλο και διαρκές. Δημοσίευσε πολλές μελέτες και έρευνες. Μεταξύ αυτών ξεχωρίζουν το δοκίμιο "Τέχνη και Εποχή" (1941),  "Έρευνα και διδασκαλία", "Προβλήματα δημόσιας αισθητικής", "Καλλιτεχνική αγορά" στο περιοδικό "Νεοελληνικά Γράμματα" και πολλά άλλα. Από το 1922 και μετά, στο ενεργητικό του έχει πολλές  συμμετοχές σε Πανελλήνιες και ομαδικές εκθέσεις, μεταξύ των οποίων και της "Ομάδας Τέχνη", της οποίας υπήρξε ιδρυτικό μέλος, ενώ το 1934 υπήρξε ένας από τους εκπροσώπους της Ελλάδας στη Μπιενάλε της Βενετίας.     [B. Κουτσουπιά, για το Ι.Μ.Ε.Τ. artem.gr]	Α. Ζυματίκα, λάδι σε μουσαμά, 50Χ70εκ T. Χρήστου, ακρυλικό σε κόντρα πλακέ, 20X30εκ B. Γαριπίδου, ακρυλικό σε μουσαμά, 30Χ40εκ

Έλληνες Ζωγράφοι: Παπά Αγλαΐα (1903-1984)

	Κερκυραία μαθήτρια του Κ.Παρθένη     Η ζωγράφος Αγλαΐα Παπά γεννήθηκε το 1903 στη Κέρκυρα. Τα πρώτα της μαθήματα τα πήρε στη γενέτειρα της από τον Κωνσταντίνο Παρθένη. Ήταν   η αγαπημένη του μαθήτρια στο νησί αλλά και  στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, καθώς και στο προσωπικό του εργαστήριο, μέχρι το 1931, που  τελείωσε τις σπουδές της και έφυγε από την Αθήνα.  Στη συνέχεια ταξίδεψε στην Ιταλία όπου  μαθήτεψε στο ατελιέ του Άρτζιο Ορέλ και το 1937 φοίτησε στην Ακαδημία Μπρέρα του Μιλάνου με τον Μπενβενούτο Ντισέρτορι. Τα ταξίδια  στο εξωτερικό για καλλιτεχνική ενημέρωση και για μελέτη στις πινακοθήκες, κυρίως, του Μονάχου, της Ρώμης, της Βιέννης και του Παρισιού, ήταν μια συνήθεια που δεν εγκατέλειψε ποτέ.  Εντρύφησε στην τεχνική της μονοτυπίας με λαμπρά αποτελέσματα. Η πλάγια ανάλαφρη λυρική πινελιά της είναι εμφανέστερη στις  προσωπογραφίες της και  διαμόρφωσε την αισθητική της εκφραστική.   Δίδαξε ζωγραφική στην επαγγελματική Σχολή του Αμαλιείου Ορφανοτροφείου, που είχε ιδρύσει ο Κωνσταντίνος Παρθένης. Τα πρώτα της  έργα παρουσίασε το 1935. Κατόπιν εξέθεσε το 1950, το 1955, το 1966 το 1972 και το 1980, στην αναδρομική της, που οργάνωσε η Εθνική Πινακοθήκη. Από το 1938 και μετά  συμμετέχει σε όλες τις Πανελλήνιες.  Σε ομαδικές εκθέσεις του εξωτερικού πήρε πολλές φορές μέρος, όπως στη Μπιενάλε της Βενετίας το 1934 και το 1936, στην Διεθνή του Παρισιού το 1937, που της απονεμήθηκε το αργυρό μετάλλιο, στην Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας το 1957 κι ακόμα, στη Στοκχόλμη, τη Μόσχα, τη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο, το Ζάγκρεμπ, το Κάϊρο, την Τεργέστη, το Σαντιάγκο κ.α.     [Μ-Ω.Κουτσουπιά, για το Ι.Μ.Ε.Τ. artem.gr]	Κ.Τσούργιαννη, Pastel σε χαρτονι. 15χ23εκ Θ. Κελέκη, λάδι σε ξύλο, 35Χ50εκ Γ. Καϊλάρη, Σινική μελάνη σε δέρμα, 13X18εκ

ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΕΧΝΗ: Έκθεση – Δημοπρασία.

Παλαιοί και οι νέοι θησαυροί της ελληνικής τέχνης προμηνούν ότι θα υπάρξει και Αναγέννηση…

	Σε μια εποχή που η Ελλάδα βιώνει μια πρωτόγνωρη οικονομική κρίση, οι παλαιοί και οι νέοι θησαυροί της ελληνικής τέχνης προμηνούν ότι θα υπάρξει και Αναγέννηση. Η έκθεση ζωγραφικής που θα πραγματοποιήσει στη Θεσσαλονίκη ο ελληνικός δημοπρατικός οίκος έργων Τέχνης Hellenic Auctions, δεν είναι σαν τις συνηθισμένες εκθέσεις. Θησαυροί πραγματικοί τα έργα των Χατζή, Παπαλουκά, Μαλέα, Μπουζιάνη, Στέρη, Μαλάμου, Κεσσανλή, αλλά και των νεότερων Ελλήνων ζωγράφων, όπως του Μυταρά, του Φασιανού και άλλων! Τα παραπάνω δημιουργήματα  θα εκτεθούν  στο ξενοδοχείο Ηλέκτρα Παλλάς, στη Θεσσαλονίκη  σε λίγες μέρες. Την Κυριακή 3 Νοεμβρίου, από τις 3 μμ ως τις 9 μμ, αλλά και τη Δευτέρα 28 Νοεμβρίου, από το πρωί στις 10.30 ως τις 4.00 το μεσημέρι, θα έχουμε την ευκαιρία να  χαρούμε από κοντά  119  έργα τέχνης μεγάλης αξίας. Η δημοπρασία που θα ακολουθήσει στις 7.30 το απόγευμα της Δευτέρας, προαναγγέλλεται ως μια «πρόκληση στη νοημοσύνη, το θάρρος και τη διορατικότητα» του επισκέπτη. Μήπως έχουν δίκιο όσοι ισχυρίζονται πως «η κρίση γεννά ευκαιρίες»;     [Μ-Ω.Κουτσουπιά, για το Ι.Μ.Ε.Τ. artem.gr]	. .

Γεώργιος Βακαλό (1902-1991). Ο ιδρυτής της πρώτης Σχολής Διακοσμητικής στην Ελλάδα

	O ζωγράφος Γιώργος Βακαλό γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη, όπου σπούδασε κοντά στον Λ. Πράσινο ζωγραφική και μικρογραφία.  . Το 1922 αναχώρησε για το Παρίσι όπου παρέμεινε για σπουδές έξι χρόνια. Αρχικά σπούδασε  διακοσμητική στην  φημισμένη  σχολή Ecole des Arts Decoratifs και στις Ακαδημίες Grand Chaunmiere και Julian. Τον κύκλο των σπουδών του στο Παρίσι ολοκλήρωσε στη σχολή C. Dullin παίρνοντας μαθήματα σκηνογραφίας. Από το 1940 και μετά εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ελλάδα και συνεργάστηκε με τον Κάρολο Κουν, τη Μ. Κοτοπούλη και άλλους.  Το 1953 η γαλλική κυβέρνηση του απένειμε το παράσημο του Ιππότη της Λεγεώνας  της  Τιμής για την προσφορά του στην τέχνη. Το 1957, με τους Π. Τέτση, Φ. Φρατζεσκάκη και τη σύζυγό του ίδρυσε την πρώτη ελληνική σχολή Διακοσμητικών Τεχνών. Παρουσίασε έργα του σε πολλές ατομικές και πανελλήνιες εκθέσεις.     [Φ.Κουτσουπιάς, για το Ι.Μ.Ε.Τ. artem.gr]	Βουτσά Μένη, ακρυλικό σε χαρτόνι, 19Χ29c.m.   Γ. Βησσαρίων, λάδι σε μουσαμά, 30Χ40 c.m.

Έλληνες Ζωγράφοι: Οθωναίος Νικόλαος (Ιδρυτής της Ομάδας Τέχνη)

	Γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1877. Σπούδασε στην Αθήνα, στη Σχολή Καλών Τεχνών με δασκάλους τον Κωνσταντίνο Βολανάκη και τον Νικηφόρο Λύτρα. Το 1906 αναχώρησε για τη Γερμανία και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Ακαδημία του Μονάχου, κοντά στον ζωγράφο Heinrich von Zugel.  Από το 1908 ως το 1910 έμεινε στο Λονδίνο. Επέστρεψε στην Αθήνα, όπου έφτιαξε με πολύ μεράκι το προσωπικό του ατελιέ και συμμετείχε πρωταγωνιστικά στην κοινωνική και καλλιτεχνική ζωή, λαμβάνοντας μέρος σε πολλές εκθέσεις. Ο Νικόλαος Οθωναίος ήταν εκ των ιδρυτικών μελών της καλλιτεχνικής Αθηναϊκής Λέσχης, καθώς και της Επιτροπής Εκδόσεων για τον εορτασμό των 100 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση και συμμετείχε στην ίδρυση της "Ομάδας Τέχνη". Επί σειρά ετών διετέλεσε διευθυντής των παραρτημάτων της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών στην Ύδρα και τους Δελφούς. Πέθανε στη Σκόπελο το 1949. Το έργο του χαρακτηρίζεται από σκηνές της καθημερινής ζωής της εποχής του, από την απεικόνιση ιμπρεσιονιστικών τοπίων και ζώων.                              [Ι.Μ.Ε.Τ. artem.gr]	Δ.Βεργίδης, λάδι σε μουσαμά, 40x50cm Θ. Χρήστου, λάδι σε μουσαμά, 40x50cm

Έλληνες Ζωγράφοι: Ν. Μαγιάσης (1905-1976), μέλος της «Συντροφιάς Καλλιτεχνών…»

	Ο ζωγράφος Νίκος Μαγιάσης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1905. Σε ηλικία 27  ετών αποφοίτησε από τη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Καθηγητές του στη Σχολή  ήταν ο Σπ. Βικάτος, Δ. Γερανιώτης και Γ. Ιακωβίδης. Θεωρείται από τους καταξιωμένους Έλληνες θαλασσογράφους. Εκτός από τις θαλασσογραφίες, που ήταν η μεγάλη αγάπη του στη ζωγραφική, φιλοτέχνησε προσωπογραφίες και τοπία, σ’ έναν εμπρεσιονιστικών τάσεων ρεαλισμό. Πήρε μέρος σε πολλές Πανελλήνιες και Ομαδικές εκθέσεις. Ήταν ιδρυτικό μέλος της  «Συντροφιάς Καλλιτεχνών», μιας ξεχωριστής, πρωτόγνωρης για την εποχή πρωτοβουλίας με ποικίλες καλλιτεχνικές  και άλλες  δραστηριότητες.   Ο Νίκος Μαγιάσης υπήρξε ένα από τα πιο δραστήρια μέλη της «Συντροφιάς».  Έργα του βρίσκονται στη Συλλογή Κουτλίδη, στις Τράπεζες Ελλάδος και Εθνική, καθώς επίσης και στην Πινακοθήκη Αβέρωφ.                                 [Ι.Μ.Ε.Τ. artem.gr]	Θ.Χρήστου, Λάδι σε μουσαμά, 30χ40εκ.

Εν μέσω κρίσης η Τέχνη συνεχίζει την προσφορά στον Πολιτισμό...

Έκθεση στο HELEXPO Palace

	Βάρκα σε ποτάμι      Θα μπορούσε να γράψει κανείς πάρα πολλά για τα έργα που εκτίθενται από τον Πέτρο Βέργο. Κι αυτό διότι πολλά και ποικίλα είναι τα δημιουργήματα που συνθέτουν την έκθεση αυτή.                             Η διαφορετική τεχνοτροπία που συναντά κανείς από έργο σε έργο είναι ίσως το μυστικό που κάνει την έκθεση ξεχωριστή.    Έτοιμο να σας παραδοθεί   Ποια κοινά έχει η «βάρκα σε ποτάμι», για παράδειγμα, με το «έτοιμο να σας παραδοθεί»; Στο πρώτο έργο ο Κωνσταντίνος Βολανάκης αναπαριστά, φωτογραφικά σχεδόν, μια σκηνή γνωστή στη αριστοκρατία  του περασμένου αιώνα, την οποία αριστοκρατία προβάλλει νοσταλγικά.                                              Μαγιάτικο στεφάνι Στο δεύτερο έργο ο Κ. Τσόκλης δίνει το στίγμα της εποχής μας, εποχή την οποία χαρακτηρίζει η βιασύνη και η  προχειρότητα.    Το «μαγιάτικο στεφάνι» του Απόστολου Γεραλή παραπέμπει με ελκυστικό ρεαλισμό στο  ρομαντισμό που κυριαρχούσε στις αρχές του 20ου αιώνα, ενώ τα «φανταστικά ζώα» του Θανάση Τσίγκου προκαλούν τη δημιουργική φαντασία με πετυχημένους χρωματικούς συνδυασμούς. Φανταστικά ζώα     Αξίζει λοιπόν να επισκεφθεί κανείς τη έκθεση του Πέτρου Βέργου στο HELLEXPO PALACE, στην Αθήνα από τις 19 Νοεμβρίου 2011, για να συνειδητοποιήσει ότι οι άνθρωποι της Τέχνης συνεχίζουν να προσφέρουν στην ελληνική κουλτούρα και τον πολιτισμό μας εν μέσω της κρίσης που βιώνουμε.  [Μ. Κουτσουπιάς, για το  Ι.Μ.Ε.Τ. artem.gr]	Θ. Κελέκης, λάδι σε xαρτόνι, 25x30cm. B. Στογιαννίδης, ακρυλικό σε καμβά, 30x70cm. Λ. Γεραλής, λάδι σε μουσαμά, 40x50cm. A.Τσουκαλα, ακρυλικό σε καμβά 40x50cm.

Έλληνες Ζωγράφοι: Αλέκος Κοντόπουλος (1904-1975)

O ζωγράφος της Εθνικής Αντίστασης

	Γεννήθηκε στη Λαμία και μαθήτευσε κοντά στον αγιογράφο- ζωγράφο Γ. Σαραφιανό.       Το 1923, σε ηλικία 19 χρονών, εξέθεσε τα πρώτα του έργα ζωγραφικής σε ένα καφενείο στην Πλατεία του Λαού. Τον επόμενο χρόνο ήρθε στην Αθήνα, όπου εργάστηκε σαν σκιτσογράφος στο περιοδικό «Φαντάζιο».  Παράλληλα γράφτηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών (1923-1929) κοντά στους Γ. Ιακωβίδη, Δ. Γερανιώτη, Π. Μαθιόπουλο και Νικόλαο Λύτρα. Στη συνέχεια πήγε στο Παρίσι (1930-1932) όπου συνέχισε τις σπουδές του κοντά στους P. Le Doux και H. Morisset. Συγχρόνως έκανε αντίγραφα στο Λούβρο, ενώ σε ένα πολυήμερο ταξίδι του στο Βέλγιο, μελέτησε την φλαμανδική ζωγραφική.      Το 1932 επέστρεψε στην Ελλάδα και συνδέθηκε με τον κύκλο των «Νέων Πρωτοπόρων». Το 1934 μετείχε στην ίδρυση των «Ελευθέρων Καλλιτεχνών». Το 1935 ξαναπήγε στο Παρίσι και εκεί παρακολούθησε μαθήματα στη Σχολή Καλών Τεχνών και στην Academie de la Grande Chaumiere και Colarossi. Στην Ελλάδα επέστρεψε το 1939 και τον επόμενο χρόνο επιστρατεύτηκε.    Στη διάρκεια της κατοχής πήρε μέρος στην Αντίσταση, μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ καλλιτεχνών, δίνοντας σχέδια για χαρακτικά και αφίσες, καθώς και μια σειρά από 25 σχέδια για την Αντίσταση στην Πόλη των Αθηνών.    Το 1944 πρωτοστάτησε στην κίνηση για την ίδρυση του Καλλιτεχνικού Επιμελητηρίου. Το 1949 ίδρυσε, μαζί με τους Κ. Αντύπα, Γ. Γαΐτη, Γ. Μαλτέζο, Δ. Χυτήρη και Λ. Λαμέρα την ομάδα «Οι Ακραίοι», τολμώντας για πρώτη φορά να παρουσιάσει έργα με ανεικονικές τάσεις. Παρουσίασε έργα του σε εκθέσεις στην Ελλάδα και το Εξωτερικό. Συμμετείχε στις Μπιενάλε του Σάο Πάολο το 1953, 1955 (στην οποία τιμήθηκε με αργυρό μετάλλιο) και 1957, της Αλεξάνδρειας το 1959 και της Βενετίας το 1960.  Στη συνέχεια διορίστηκε στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, όπου υπηρέτησε μέχρι το 1969.  Το 1970 φιλοτέχνησε στο Μουσείο μια μεγάλη τοιχογραφία με θέμα την αρχαία ελληνική κεραμική. Το 1973 του απονεμήθηκε το Α΄ Κρατικό Βραβείο, το οποίο όμως αρνήθηκε να παραλάβει σε ένδειξη διαμαρτυρίας κατά του δικτατορικού καθεστώτος.    Άνθρωπος με ποικίλα ενδιαφέροντα, ασχολήθηκε επίσης με την εικονογράφηση βιβλίων και περιοδικών, έκανε διαλέξεις και εξέδωσε τα βιβλία "Η σημερινή ζωγραφική" (1951), "Εγκώμιον της Σιωπής" (1970), "Αισθητικά δοκίμια" (1971) και "Η πνευματική ευθύνη" (1973), που περιλαμβάνουν κείμενα σχετικά με θέματα τέχνης.  Μετά το θάνατό του, με δωρεά της γυναίκας του, το σπίτι του στην Αγία Παρασκευή λειτουργεί ως Βιβλιοθήκη Αλέκου Κοντόπουλου, ενώ στη Δημοτική Πινακοθήκη Λαμίας στεγάζεται η Πινακοθήκη Αλέκου Κοντόπουλου.    Το 1976 οργανώθηκε αναδρομική έκθεση του έργου του στην Εθνική Πινακοθήκη, την οποία ακολούθησαν άλλες αναδρομικές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.    Πιστός στη ρεαλιστική απεικόνιση αρχικά, πρωτοπόρος στην ανεικονική τέχνη αργότερα, συντέλεσε αποφασιστικά στη διάδοση της αφηρημένης τέχνης στην Ελλάδα που τόσο αγάπησε.  [Ι.Μ.Ε.Τ. artem.gr]	Δ.Βόλνας, Aκρυλικό σε κ.πλακέ, 24Χ30cm Θ.Χρήστου, Λάδι σε καμβά, 50x70cm C. Nikolaou, μικτή τεχνική, 20χ30cm

Έλληνες Ζωγράφοι: Θ.Τριανταφυλλίδης 1881-1955

Ο ζωγράφος Θεόφραστος Τριανταφυλλίδης

Από το Μόναχο και το Παρίσι στην Αθήνα της Κατοχής

Mικρασιάτικης καταγωγής ο Θεόφραστος Τριανταφυλλίδης  γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1881.  Σπούδασε ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας με δάσκαλο τον Γ. Ιακωβίδη. Το 1908 έφυγε στο Μόναχο, όπου σπούδασε κοντά στον L. Von Löfftz. Από το 1909 μέχρι  το 1912 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι όπου σπούδασε οικονομικές επιστήμες ενώ παράλληλα ασχολούνταν και με τα καλλιτεχνικά του ενδιαφέροντα. 

Μαθήτεψε στο εργαστήριο του D. Lucus, αλλά και στα Μουσεία, στις γκαλερί, σε ατελιέ καλλιτεχνικών βιώνοντας την εμπειρία του μοντερνισμού, σε μια εξαιρετικά γόνιμη περίοδο. Το 1912 κατατάχτηκε στο στρατό και πήρε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους. Από το 1913 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου δούλεψε σε κοινό εργαστήριο με τον Κ. Μαλέα. Το 1917 με τους Ν. Λύτρα, Κ. Μαλέα και Κ. Παρθένη ίδρυσαν το ριζοσπαστικό πυρήνα των αντιακαδημαϊκών καλλιτεχνών της ομάδας «Τέχνη». Το 1922 με τη Μικρασιατική Καταστροφή χάθηκε η οικογενειακή του περιουσία και αντιμετώπισε αμείλικτο το φάσμα της ένδειας.  

Απέρριψε όμως την πρόταση του αδελφού του να εγκατασταθεί στο Παρίσι. Στα επόμενα είκοσι χρόνια δοκιμάστηκε από σκληρά πλήγματα. Η γυναίκα του παρέλυσε ευθύς μετά το γάμο. Εκποίησε το σπίτι του και διαβίωνε σ’ ένα δωμάτιο για ν’ αντιμετωπίσει τα έξοδα της νοσηλείας. Επιπλέον, καταστράφηκαν σχεδόν όλα τα έργα του, τα οποία διατηρούσε σε μια αποθήκη, από πλημμύρα. Στη διάρκεια της κατοχής έδινε μαθήματα ζωγραφικής και πουλούσε όσα έργα του είχαν απομείνει σε εξευτελιστικές τιμές για να επιβιώσει. Δε θέλησε ποτέ να εμφανισθεί σε ατομική έκθεση. Κι όμως, το έργο του αποτελεί εξαιρετικά σπάνιο φαινόμενο θεματικής ευρύτητας και τεχνοτροπικής πολυμορφίας. Έργα του βρίσκονται στη Συλλογή Κουτλίδη, στην Τράπεζα της Ελλάδος,  στην Εθνική Πινακοθήκη, στο Δήμο Αθηναίων και σε πολλούς ιδιώτες.

Φώτης  Δ. Κουτσουπιάς