Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2015

Έκθεση: Τα λησμονημένα ρολά ζωγραφικής στο Μουσείο Μπενάκη


 Σαν μια μίνι αναδρομική, μικρή αλλά πολύ περιεκτική ως προς την πορεία διαμόρφωσης της προσωπικής γραφής του Δημοσθένη Κοκκινίδη μπορεί να ειδωθεί η έκθεση «Λησμονημένα ρολά ζωγραφικής 1952-1974» που εγκαινιάστηκε την Πέμπτη στο Μουσείο Μπενάκη. Πρόκειται για σαράντα έργα από μια εικοσαετία στην οποία δημιούργησε ορισμένες από τις πιο σημαντικές θεματικές ενότητες της καλλιτεχνικής του πορείας.
Πώς «ανακαλύφθηκαν» όμως τα έργα; Σε ένα τριώροφο κτίριο του μεσοπολέμου στην Καλλιθέα όπου είχε το εργαστήριό του από το 1962 έως το 1984 είχε καταχωνιάσει ο Δημοσθένης Κοκκινίδης καμβάδες του τυλιγμένους σε ρολά. Αυτή ήταν η περίοδος που είχε ζωγραφίσει την τελευταία ενότητα από τα «Προσφυγικά» του αλλά και τρεις ενότητες της δικτατορικής επταετίας, όπως τις μορφές των πραξικοπηματιών, τις «Ταυτότητες» με τους διωκόμενους και φυλακισμένους πολίτες αλλά και τις «Μητρότητες» μια υποενότητα μέσα στη «Χούντα»  που ξεκίνησε με αφορμή τη γέννηση της κόρης του, Κατερίνας. Μέρος των έργων είχε παρουσιαστέι σε δυο εκθέσεις στη γκαλερί Ζουμπουλάκη της οδού Κριεζώτου στα χρόνια της χούντας αλλά προκειμένου να αποθηκεύσει στο ατελιέ του τον μεγάλο αριθμό τους, ο Κοκκινίδης τα είχε τυλίξει σε ρολά, τα είχε βάλει σε ράφια και έκτοτε δεν είχε ασχοληθεί με αυτά. 
Όταν όμως βρέθηκε πρόσφατα να ετοιμάζει μια έκθεση σχεδίων για το Μορφωτικό Ιδρυμα Εθνικής Τραπέζης μαζί με τον επιμελητή Κωνσταντίνο Φιολάκη ανακάλυψαν τα ξεχασμένα έργα στο εργαστήριό του στην Παιανία. Ο ενθουσιασμός ήταν μεγάλος και οι διαδικασίες ταχείες. Η συντηρήτρια του Μουσείου Μπενάκη, Ελευθερία Γκούφα ανέλαβε να τα επαναφέρει στη ζωή και ο Αγγελος Δεληβοριάς κινητοποίησε τον μηχανισμό για να διοργανωθεί η έκθεση την οποία εν τέλει συντόνισε η υπεύθυνη του Αρχείου της Πινακοθήκης Γκίκα του Μουσείου Μπενάκη, Ιωάννα Μωραϊτη, και επιμελήθηκε ο Κωνσταντίνος Φιολάκης μαζί με τον ίδιο τον ζωγράφο. Αν τη δει κανείς χρονολογικά, η έκθεση ξεκινάει με τα «Σπουδαστικά» έργα (1952-1958) τα πρώιμα έργα του με τους καθημερινούς ανθρώπους και τις επιρροές από τον Τσαρούχη, τον Διαμαντόπουλο και τον δάσκαλό του τον Μόραλη.  
Συνεχίζει με τις πιο ρευστές «Συνοικίες» ή «Γειτονιές» που ξεκίνησε όταν τέλειωσε την ΑΣΚΤ το 1958 ανατρέχοντας στα προσωπικά του βιώματα καθώς έζησε στην προσφυγική  Δραπετσώνα ως τις αρχές της Κατοχής. Παραθέτει έναν πίνακα από  το «Βιετνάμ»(1963-1967) τη σειρά των έντονα φορτισμένων από τα πολιτικά γεγονότα, έργων, όπως η αμερικανική εισβολή στο Βιετνάμ. Κορυφώνεται με την ενότητα της «Χούντας» απ’ όπου προέρχεται και η πλειονότητα των έργων στην έκθεση, 18 τον αριθμό. Με τον άνθρωπο για άλλη μια φορά στο επίκεντρο και τη φίμωση της ελεύθερης έκφρασης και την πολιτική καταπίεση να τον καταδυναστεύει, ο Κοκκινίδης απελευθερώνεται μορφολογικά με τη βοήθεια του μοντερνισμού με αποτέλεσμα οι απόκοσμες φιγούρες του να ισορροπούν με χάρη ανάμεσα στην αφαίρεση και την παραστατικότητα. Στην έκθεση παρουσιάζεται και ένα έργο από τη σειρά «Θάλασσες», η «Οδύσσεια» του 1989, μολονότι δεν αποτελεί μέρος των ξεχασμένων ρολών, ενώ προβάλλεται οπτικοακουστικό υλικό από την εύρεση, τη συντήρηση και το τελάρωμα των έργων, όλη η μικρή περιπέτειά τους από τη λήθη στο φως.
[tovima]

Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2015

Το ιδεολόγημα της Ελληνικότητας και οι Ελληνες υπερρεαλιστές ζωγράφοι της πρωτοπορίας.

Η Νεότερη Ελληνική Ζωγραφική γεννιέται με την ίδρυση του ελληνικού κράτους. Αν στον 19ο αιώνα δεσπόζει η Σχολή του Μονάχου και ο Ακαδημαϊκός Ρεαλισμός, ο 20ός χαρακτηρίζεται από τη στροφή στο Παρίσι, καλλιτεχνική πρωτεύουσα της Ευρώπης εκείνη την εποχή και γενέτειρα όλων των ριζοσπαστικών κινημάτων της Τέχνης.
Οι Έλληνες καλλιτέχνες που πήγαν στο Παρίσι για σπουδές ή μετεκπαίδευση είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν από κοντά τις αλλεπάλληλες ανατροπές που συντελούνταν εκεί, πριν τον Α´ Παγκόσμιο Πόλεμο και κατά τον μεσοπόλεμο.
Η μεγάλη αυτή καλλιτεχνική αλλαγή αντανακλά και εκφράζει τον ανανεωτικό άνεμο που πνέει στην κοινωνική και πολιτική ζωή της Ελλάδας με τη δυναμική εμφάνιση στο προσκήνιο του Κρητικού πολιτικού Ελευθερίου Βενιζέλου, υποστηρικτή των νέων καλλιτεχνικών ρευμάτων. Ο Βενιζελισμός εδραιώνεται στην πολιτική σκηνή μετά τον εθνικό θρίαμβο στους Βαλκανικούς Πολέμους και θα παραμείνει για πολύ καιρό ακόμα, φέρνοντας μαζί με τις μεταρρυθμίσεις και ένα αέρα ανανέωσης στον χώρο των γραμμάτων και των τεχνών. Ήταν η εποχή που η κυβέρνηση προχώρησε σε μία αρκετά θεαματική αστικοποίηση του κράτους, αφού έγιναν ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις στη δημοσιονομία, στην οικονομία και στην παιδεία. Ειδικότερα με την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση κάθε τι που ανανέωνε έναν τομέα στις τέχνες και τα γράμματα είχε την συμπαράσταση της κυβέρνησης.
Τότε συγκροτήθηκε και το πρώτο επαναστατικό καλλιτεχνικό κίνημα στην Ελλάδα, κατά τα πρότυπα της Γαλλίας, η «Ομάδα Τέχνης», με την οποία έγινε πλέον ανοιχτή η σύγκρουση μεταξύ ακαδημαϊκών και ζωγράφων της πρωτοπορίας. Η Μ. Εμμανουήλ αναφέρει: Οι ζωγράφοι της ομάδας ήρθαν αντιμέτωποι με τη σφοδρή αντίδραση του καλλιτεχνικού κατεστημένου, τους καθηγητές της Σχολής Καλών Τεχνών, τα συντηρητικά έντυπα και την κριτική. Στάθηκαν όμως τυχεροί επειδή ενθαρρύνθηκαν από το ίδιο το κράτος, που βρήκε στο πρόσωπό τους την έκφραση της πνευματικής και πολιτιστικής προόδου που η ίδια επαγγελόταν πολιτικά. Ταυτόχρονα μία ισχυρή μερίδα διανοουμένων τους εμψύχωσε προβάλλοντας το έργο τους. Ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου που ήταν διευθυντής της Εθνικής Πινακοθήκης βοήθησε τη νέα Κίνηση, ενώ την πρώτη τους έκθεση, το 1917, επισκέφθηκε ο ίδιος ο Ελευθέριος Βενιζέλος που έδωσε εντολή στη Λέσχη των Φιλελευθέρων να αγοράσει πίνακες από όλους τους εκθέτες. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός εγκαινίασε και την τρίτη τους έκθεση μετά από δύο χρόνια, στο Παρίσι [1].
Καλλιτέχνες που επιχείρησαν να συνδέσουν την ελληνική τέχνη με τη δυτική πρωτοπορία και συγκεκριμένα με τον ευρύτερο χώρο του Υπερρεαλισμού, ήταν οι Γ. Στέρης, Γ. Γουναρόπουλος, και Ν. Εγγονόπουλος. O Στέρης, (1898 – 1987) θεωρείται πρόδρομος της Υπερρεαλιστικής έκφρασης  στην Ελλάδα [2], ο Γουναρόπουλος θα μεταλαμπαδεύσει τη διεθνή πρωτοπορία στα καλλιτεχνικά δρώμενα στην Ελλάδα και ο Εγγονόπουλος, λοιδορούμενος όσο κανένας άλλος Ελληνας δημιουργός για τις «ξενότροπες» και ακατάληπτες πρωτοποριακές αναζητήσεις του, αναγνωρίζεται σήμερα ως γνήσιος Υπερρεαλιστής ζωγράφος, ένας από τους κορυφαίους της γενιάς του ’30, της γενιάς που εισήγαγε την ελληνική τέχνη στον 20ό αιώνα. 
Στον χώρο της ζωγραφικής η Γενιά του ’30 αποτελεί το χαρακτηριστικότερο ρεύμα μοντερνισμού που εμφανίστηκε στην Ελλάδα, ενός μοντερνισμού που ήλθε σε επαφή με τις καλλιτεχνικές τάσεις της Δύσης χωρίς όμως να υιοθετήσει όρους μιμητισμού ή αναπαραγωγής αρχετύπων. Επρόκειτο για μια Γενιά που κατάφερε να συμπεριλάβει στους κόλπους της συντηρητικούς και αριστερούς, ρεαλιστές και υπερρεαλιστές, κοσμοπολίτες και φανατικούς της παράδοσης. Τούτο διότι κοινή συνισταμένη όλων αυτών των ετερόκλητων τάσεων υπήρξε η πολυσήμαντη έννοια της Ελληνικότητας. Ελληνικότητα ως κάτι το ιδιαίτερο, κάτι το πρωτότυπο και το γνήσιο, που δεν διστάζει να συναναστραφεί με λογοτεχνικές τάσεις της Ευρώπης και να καρπωθεί στοιχεία που φαντάζουν οικεία και χρήσιμα. Ελληνικότητα ως κάτι το μοντέρνο και συνάμα παραδοσιακό, ως μια δικλίδα που συνδέει την ελληνική Ιστορία, τον Πολιτισμό και το αποτύπωμα της Παράδοσης με τις σύγχρονες τεχνοτροπίες, τις καλλιτεχνικές τάσεις αλλά και τις ανάγκες της κοινωνίας εκείνη την εποχή [3]
Στη γαλλική πρωτεύουσα του μεσοπολέμου, η Υπερρεαλιστική πρόταση σήμανε μια πραγματική επανάσταση στις ιδέες, στην τέχνη και στην ίδια τη ζωή. Πρώτοι οι ποιητές διατύπωσαν τις αρχές του κινήματος και οραματίζονταν να μεταμορφώσουν τον κόσμο με την απόδοση των συναισθημάτων και την απελευθέρωση των συνειρμών. Στους στίχους του Αντρέ Μπρετόν, (ηγέτης του κινήματος), του Λ. Αραγκόν, του Π. Ελυάρ και στους πίνακες του Ερνστ, του Μασόν, του Μιρό και αργότερα του Νταλί, οι ανθρώπινες μορφές και τα αντικείμενα βγήκαν για πρώτη φορά από το περιβάλλον τους και τοποθετήθηκαν πλάι – πλάι σε σχέσεις απροσδόκητες. Υπερρεαλισμός μπορεί να οριστεί ο καθαρά ψυχικός αυτοματισμός μέσω του οποίου επιδιώκεται να εκφραστεί η σκέψη χωρίς την επιρροή της λογικής, της αισθητικής ή της ηθικής. Επιδιώκει να απελευθερώσει το ασυνείδητο και να οδηγήσει τον άνθρωπο στην ευτυχία, έξω από τα καλούπια της κοινωνίας. Στόχος των σουρεαλιστών είναι η εξερεύνηση του ψυχικού κόσμου που εγκαινίασε ο Φρόυντ και η ψυχαναλυτική μέθοδος, ώστε οι αντίθετοι από πρώτη άποψη κόσμοι ονείρου και πραγματικότητας να μετασχηματιστούν σε ένα είδος απόλυτης πραγματικότητας, σε μία υπερπραγματικότητα (surréalité). Οι εικόνες του σουρεαλισμού είναι ακατανόητες, διφορούμενες με μία ασυνάρτητη, όχι έλλογη σχέση πραγμάτων. Έχουν ασάφεια ως προς το νόημα του εξωτερικού κόσμου, περιλαμβάνουν αντιφάσεις και αντιθέσεις, συμπυκνώνουν πολλά νοήματα (πολυσημία), περιέχουν διπλές εικόνες, το εφιαλτικό και το φανταστικό, το ασυνήθιστο μέσα στο συνηθισμένο. Ο χώρος του σουρεαλιστικού πίνακα είναι ένας χώρος ψευδαισθησιακός.
Ο Υπερρεαλισμός είχε μια όψιμη αλλά και δύσκολη μεταφύτευση στον ελληνικό χώρο. Στη μελέτη του για τη Γενιά του ’30, ο Μ. Vitti [4],  αποδίδει τους λόγους της εξασθενημένης εκδήλωσης του κινήματος στην Ελλάδα στην απρόσφορη πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα του μεσοπολέμου, παραμονές της δικτατορίας του Μεταξά. Επίσης, η Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 αποτελεί ορόσημο για την Ελλάδα. Η τραυματική αυτή εμπειρία δημιούργησε την ανάγκη μιας εθνικής αυτοβεβαίωσης που εκφράστηκε με επιστροφή προς την παράδοση. Η διδασκαλία του Μικρασιάτη Φώτη Κόντογλου και του Κ. Παρθένη θα θεωρηθεί ο σπόρος που θα γεννήσει την τέχνη των ζωγράφων της «Γενιάς του ’30». Οι ζωγράφοι αυτοί κλήθηκαν να προχωρήσουν στη δημιουργία μιας προσωπικής εικαστικής άποψης, να αφομοιώσουν τα μηνύματα της καλλιτεχνικής πρωτοπορίας και να τα συνδυάσουν με την ελληνική πολιτιστική παράδοση.
Ο Ν. Εγγονόπουλος, (1910 – 1985), υπήρξε ανατρεπτικός και αντικομφορμιστικός καλλιτέχνης. Το έργο του κρίθηκε και κατακρίθηκε από κοινό και κριτικούς που δεν γνώριζαν τον υπερρεαλισμό και δεν ήταν έτοιμοι να τον δεχτούν. Οι πηγές που χρησιμοποιεί προέρχονται από την ελληνική παράδοση, την αρχαία, τη βυζαντινή και τη νεότερη, αλλά ο τρόπος που τις επεξεργάζεται, δανείζεται στοιχεία από τον πρωτοποριακό ευρωπαϊκό Υπερρεαλισμό. Βασικές αφετηρίες για τη διαμόρφωση της ζωγραφικής του γλώσσας υπήρξαν η επαφή του με την ποίηση του Α. Εμπειρίκου και η μεταφυσική ζωγραφική του Georgio de Chirico.
Η Ν. Μπαλούτογλου σημειώνει: Η ελληνική μυθολογία, η βυζαντινή παράδοση, ο ξεσηκωμός, οι νησιώτες καπεταναίοι, οι φουστανελοφόροι, οι αρματολοί, οι Ευρωπαίοι φιλέλληνες θα πάρουν σάρκα και οστά, σαν χρώματα εικόνες και καταστάσεις σ’ έναν ορμητικό χείμαρρο, ζωγραφικής και ποιητικής δημιουργίας. Σ’ όλο το έργο του βλέπουμε στοιχεία της βυζαντινής παράδοσης, ακόμα και στους πιο σουρεαλιστικούς του πίνακες. Οι μορφές του μοιάζουν να παίρνουν μέρος σε μια θεατρική ονειρική παράσταση. Συχνά εμφανίζονται σαν μια εντελώς αλλοπρόσαλλη συνάθροιση όντων και πραγμάτων από διαφορετικές εποχές και διαφορετικούς χώρους σ’ ένα αλλόκοτο συνταίριασμα που μόνο στον χώρο των πιο παράλογων ονείρων θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί [5]. Η συνύπαρξη όλων αυτών των στοιχείων δημιουργεί περίεργα συναισθήματα και αυτό ακριβώς επιδιώκει ένας υπερρεαλιστής καλλιτέχνης. Το ονειρικό, το παράλογο, το αυτόματο είναι βασικά στοιχεία του έργου του Εγγονόπουλου. «Δεν προσχώρησα ποτέ στον υπερρεαλισμό. Τον υπερ­ρεαλισμό τον είχα μέσα μου», αποκαλύπτει συχνά ο καλλιτέχνης. Δύσκολο να ξεχωρίσουμε τον ποιητή Εγγονόπουλο από τον ζωγράφο, τόσο αξεδιάλυτα κι οι δυο αυτές τέχνες υπηρετούν το υπερρεαλιστικό του όραμα, τον Έρωτα και το Όνειρο. 
Ο ζωγράφος Γ. Γουναρόπουλος, (1890 – 1977), δημιούργησε μια προσωπική εκδοχή ενός ονειρικού υπερρεαλισμού. Ο ζωγράφος συγκρότησε ένα μεταφυσικό περιβάλλον για τις μορφές του που δείχνουν να περιέχουν και να ακτινοβολούν φως. Οι μορφές αυτές που δίνουν την εντύπωση του αιθέριου και του άυλου κινούνται μέσα σ’ ένα ασαφές και ακαθόριστο ποιητικό υπερρεαλιστικό χώρο. Ο Γουναρόπουλος κατάργησε την τρίτη διάσταση, χρησιμοποίησε το χρώμα όχι για να περιγράψει αλλά για να υποβάλει και διατύπωσε τη δική του ιδεαλιστική πρόταση. Το έργου του αποτελεί ένα σημαντικό κεφάλαιο στη νεοελληνική τέχνη, αυτό που αφορά στη μετάβασή της από την παράδοση και τον ακαδημαϊσμό στις τάξεις της avant – garde και του ευρύτερου Υπερρεαλισμού.
O ζωγράφος Γεράσιμος Σταματελάτος ή Στέρης υπήρξε μια ιδιόμορφη προσωπικότητα. Ο μεγαλύτερος μύθος του ήταν αυτός που αφορούσε τη ζωή του και τον οποίο καλλιέργησε ως το τέλος της, ταυτισμένος με την φυγή και την αναζήτηση που πέρασε και σαν θέμα στην ζωγραφική του. «Ο πιο διαυγής Έλληνας ζωγράφος συνέπεσε να είναι και ο πιο μυστηριώδης» [6], έγραφε ο Οδυσσέας Ελύτης, αναφερόμενος στον Γεράσιμο Στέρη. Πολύ σημαντικός σταθμός στη ζωή του ήταν η γνωριμία του στη Ρώμη με τον G. de Chirico και τη μεταφυσική ζωγραφική. Στο Παρίσι συνδέθηκε με Γάλλους καλλιτέχνες.
Το πέρασμα του Στέρη από τον κόσμο της ελληνικής ζωγραφικής ήταν πολύ σύντομο, αλλά σημαντικό και καθοριστικό. Υπήρξε ελληνοκεντρικός, όπως όλοι οι καλλιτέχνες της γενιάς του και υπηρέτησε το ζητούμενο για επιστροφή στις ρίζες με μορφοπλαστικό λόγο που απορρίπτει κάθε ακαδημαϊκή αντίληψη για την τέχνη και προβάλλει ένα όραμα στο οποίο η εντύπωση της Ελλάδας υποβάλλεται με «μια γλώσσα λιτή, ίσως την τολμηρότερη στην περιοχή της ελληνικής ζωγραφικής ως εκείνη την εποχή» [7]
 Στον πίνακα Δελφικό τοπίο ο Στέρης συνείρει θέματα, φόρμες και φιγούρες σαν προβολείς του υποσυνείδητου και σαν θραύσματα αρχαίας εικόνας. Η υπερρεαλιστική ατμόσφαιρα του έργου του, που τόσο ενοχλούσε τους συντηρητικούς κύκλους της εποχής, εκφράζει την εξάρθρωση της ρεαλιστικής εικόνας ως παγιωμένου προτύπου.
Οι ζωγράφοι Εγγονόπουλος, Γουναρόπουλος και Στέρης, ακολουθώντας το παράδειγμα του Παρθένη, χρησιμοποίησαν τα εκφραστικά μέσα της ευρωπαϊκής καλλιτεχνικής πρωτοπορίας για να παρουσιάσουν ένα προσωπικό φανταστικό, σουρεαλιστικό όραμα, σφραγισμένο όμως με διαχρονικά ελληνικά χαρακτηριστικά.
[Γράφει η Αλεξάνδρα Κουρουτάκη*]
[1] Μελίτα Εμμανουήλ, Παράδοση και ανανέωση στην ελληνική ζωγραφική, http://melita-emmanuel.blogspot.com/2008/06/blog-post_21.html
[2] Ν. Λοϊζίδη, Ο Υπερρεαλισμός στη νεοελληνική τέχνη. Η περίπτωση Νίκου Εγγονόπουλου, εκδ. Νεφέλη, 1984, σελ.29
[3] Όμηρος Δ. Τσάπαλος, Η Γενιά του ’30 δίνει την απάντηση στην κρίση του σήμερα , Οκτώβριος 201,
http://www.artmag.gr/
[4] Vitti,  Mario, 2000, Η Γενιά του ´30, εκδ. ΕΡΜΗΣ, Αθήνα, 1982, σελ 124.
[5] Νάνσυ Μπαλούτογλου, O Σουρεαλισμός και ο ελληνικός Σουρεαλισμός του Νίκου Εγγονόπουλου, 2/2010, http://www.artmag.gr/art-articles/
[6] Βλ. Κατάλογο έκθεσης Μεταξύ παράδοσης και Μοντερνισμού, Γεράσιμος Στέρης, Μουσείο Μπενάκη, 2008.
[7] Η. ΜΟΡΤΟΓΛΟΥ  (δημοσιεύτηκε στο Ριζοσπάστη 20/7/2008)
* Μ.Sc. καθ. Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας, υπ. διδάκτωρ Συγκριτικής Λογοτεχνίας και Τέχνης Université Michel de Montaigne, Bordeaux 3.

Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2015

Έλληνες σουρεαλιστές: Θεόδωρος Πανταλέων


Ο Θεόδωρος Πανταλέων γεννήθηκε στην Αθήνα το 1945. Σπούδασε στη σχολή Α.Τ.Ι. (Δοξιάδη) γραφικές τέχνες και ζωγραφική με δασκάλους τους Α. Τάσσο, Α. Αστεριάδη, Η. Δεκουλάκο, Γ. Γεωργιάδη και Σ. Λυδάκη.
Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. 
Με το έργο του έχουν ασχοληθεί πολλοί Έλληνες και ξένοι ιστορικοί τέχνης και τεχνοκριτικοί, όπως οι: Νίκος Αλεξίου, Έφη Ανδρεάδη, Ελένη Βακαλό, Νίκος Γρηγοράκης, Paul Caso, R. Deboder, André Glavimans, Μαίρη Καββαδία, Χάρης Καμπουρίδης, K. Lara, Στέλιος Λυδάκης, Όλγα Μεντζαφού, Guy Molla, Jacques Moutoy, Αλέξανδρος Ξύδης, Μπία Παπαδοπούλου, Stéphane Rey, Ντόρα Ηλιοπούλου-Ρογκάν, Τώνης Σπητέρης, Βεατρίκη Σπηλιάδη, Μάνος Στεφανίδης, Αθηνά Σχινά, Αγγέλα Ταμβάκη, Albain Viray, Χρύσανθος Χρήστου.  Έργα του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη, σε Δημοτικές Πινακοθήκες, στο Μουσείο Κοπελούζου, στο Μουσείο Βορρέ, στο Μουσείο Κοτοπούλη και σε ιδωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. 
“Η δουλειά του Πανταλέοντα λειτουργεί καταλυτικά στον εσωτερικό κόσμο του θεατή που αποφασίζει να αφεθεί. Πρόκειται για μια ατομική κάθοδο μ΄ένα αίτημα βελτίωσης, για μιαν επιστροφή σ΄ένα σύμπαν χειροπιαστού πλην αδιαμφισβήτητου κάλλους. Όλα εμπεριέχονται στη ζωγραφική του Πανταλέοντα σαν την ορατή πλευρά ενός εμπειρικού θεοσοφισμού.
Απέναντι σε μια πραγμοποιημένη πραγματικότητα, προτείνει έναν φωτεινό ονειρότοπο στον οποίο μπερδεύονται το δέος, η επιθυμία, ο έρωτας. Η απελευθερωτική δυνατότητα της φαντασίας τελικά”.


[ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ Ιστορικός Τέχνης – Επιμελητής Εθνικής Πινακοθήκης]

Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2015

Δέκατη ένατη Δημοπρασία με έργα Κυπρίων, Ελλαδιτών και ξένων Δημιουργών

 Με 137 επιλεγμένα έργα Κυπρίων, Ελλαδιτών και ξένων καλλιτεχνών ο Οίκος Δημοπρασιών Ψαθάρης διοργανώνει την 19η κατά σειρά δημοπρασία του στο ξενοδοχείο ΧΙΛΤΟΝ – Λευκωσία την Τετάρτη 2 Δεκεμβρίου 2015, 7.00 μ.μ. 
‘Έκθεση των έργων στον ίδιο χώρο από την Δευτέρα 30 Νοεμβρίου μέχρι Τετάρτη 2 Δεκεμβρίου 2015.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα έργα: «Ειδώλιο Κύπρο - Αρχαϊκής Περιόδου», Γεώργιου Πολ Γεωργίου, Λάδι σε ξύλο, 50 x 30 εκ. Το έργο εξετέθει στο Κυπριακό Μουσείο Λευκωσίας 19/11 – 2/12/1959. Εκτίμηση €45.000 – 60.000. 
Ακολουθεί το έργο «Λάπηθος» 1933, Αδαμάντιου Διαμαντή, λάδι σε καμβά, 60 x 47 εκ. Έκθεση Ξενοδοχείο ΛΗΔΡΑ ΠΑΛΑΣ – Λευκωσία, 1959. Εκτ. €22.000 – 30.000, «Αγροτική σκηνή» Μιχαήλ Χρ. Κάσιαλου, λάδι σε καμβά, 62,5 x 101,5 εκ. εκτ. €15.000 – 25.000, «Χήνα» Χριστόφορου Σάββα, υφασματογραφία, 113 x 90 εκ. εκτ. €15.000 – 25.000, «EPISTROPHI» Γιάννη Σπυρόπουλου, μικτή τεχνική σε καμβά, 65 x 81, εκτ. €11.500 – 17.000, «Νεκρή φύση με φρούτα» Ιωάννη Κισσονέργη, λάδι σε καμβά, 30 x 44 εκ. Εκτ. 10.000 – 15.000, «Αγρότισσα» Τηλέμαχου Κάνθου, λάδι σε καμβά, 45 x 30 εκ. εκτ. €6.500 – 9.000.
Ενδιαφέρον επίσης προκαλούν και 2 έργα ξένων καλλιτεχνών του Ιταλού Luciano Vetrone και του Κροάτη Vlachos Bukovak, “Νεκρή φύση με φρούτα» εκτ. €16.000 – 21.000 και «Στο λουτρό» €10.000 – 25.000 αντίστοιχα. 
Περιλαμβάνονται επίσης στο κατάλογο της δημοπρασίας έργα σημαντικών ελλαδιτών καλλιτεχνών όπως: Σπύρου Βικάτου, «Το σκάκι» λάδι σε καμβά, 71 x 61 εκ. εκτίμηση €3.500 – 5.000, Επαμεινώνδα Θωμόπουλου, «Αράχοβα» λάδι σε καμβά, 48 x 37 εκ. εκτ. €2500 – 4.000, Οδυσσέα Φωκά, «Τοπίο», λάδι σε καμβά, 53 χ 63 εκ. εκτ. €2.000 – 3.000, Έκτωρα Δούκα «Δύο σκυλιά» και «Νεκρή φύση με ψάρια», εκτ. €2.300 – 3.000 και €1.200 – 2.000 αντίστοιχα. Σπυρου Σκαρβέλλη «Απογευματινό τοπίο», εκτ €5.000 – 8.000, Σοφίας Λασκαρίδου «Τοπίο» εκτ. €600 – 1.000, «Ένα σπίτι στο Ντιτρόιτ» εκτ. €3.500 – 6.000, Δήμου Μπραέσα «Τοπίο» εκτ. 1.500 – 2.000, Σπύρου Βασιλείου «Λιτανεία στη Παναγίτσα Αίγινας» εκτ. €3.000 – 5.000, Γιώργου Σικελιώτη «Άγγελος» εκτ. €3.500 – 6.000, Γιάννη Τσαρούχη «Γυμνές ανδρικές μορφές» εκτ. 4.500 – 6.000, Τάκη Μάρθα «Αφαιρετική σύνθεση» €6.500 – 8.000, Νικόλαου Ξένου «Αναφιώτικα» - 1933 εκτ. €1.800 – 3.000, Κώστα Πανιάρα «Μέρα – Νύχτα» εκτ €2.300 – 3.500, Ιωάννη Σιφναίου «Νεκρή φύση με φρούτα» εκτ. €1.000 – 1.500, Σπυρου Παπανικολάου «Νεκρή φύση με κυδώνια» - 1937 εκτ.800 – 1.500, ‘Οπυς Ζούνη «Χωρίς τίτλο» εκτ €3.000 – 5.000, Ανδρέα Κρυστάλλη «Λιμάνι με ψαρόβαρκες».  
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν επίσης και τα έργα σημαντικών κυπρίων καλλιτεχνών όπως: Τ. Φραγκούδη 2 έργα «Φιγούρες» - 1957 και το δεύτερο χωρίς τίτλο – 1968 εκτ. € 2.000 - 3.000, Ξ. Χατζησωτηρίου «Φιγούρες» εκτ. €2.000 – 3.000. Τρία έργα του Φ. Χατζησωτηρίου «Αύγουστος» - 1979 εκτ. 1.000 – 1.500, «Ο περήφανος» - 1987 εκτ. 2.000 – 3.000 και «Τοπίο» εκτ. 2.000 - 3.000, Λ. Οικονόμου «Φιγούρα», «Νήσου» και «Γυμνό» εκτ. 1.000 – 1.500, €2.000 – 3.000 και 1.200 – 2.000 αντίστοιχα. Πέντε έργα Στ. Βότση «Χωρίς τίτλο» με τιμή εκκίνησης από 400, 600, 800, 2.000 και 2.500. Πέντε έργα της Στας Παράσκου «Συμπόσιο» εκτ. € 2.000 – 4.000, «Αυτοκίνητα», «Χωρικοί» και «Παράνομοι μετανάστες» εκτ. από €1.000 – 2.000, Ερωτευμένοι εκτ 800 – 1.500. Θα δημοπρατηθούν επίσης έργα των: Χρ. Σαρακατσάνου, Π. Πρέκα, Α. Κανά, Α. Χαραλαμπίδη, Δ. Μεγαλίδη, Μ. Μακρουλάκη, Ν. Στεφάνου, Δ. Γέρου, Θ. Πανταλέων, Γ. Σκοτεινού, Α. Λαδόμματου, Χρ. Φουκαρά, Α. Παρασκευά, Μ. Φοινικαρίδη, Χρ. Πετρίδη, Σ. Γεωργιάδη, Γκλυν Χιους, Ν. Χατζηγεωργίου, κ.α. [Psatharis Auctions]

Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2015

Hellenic Auctions: Δημοπρασία Δεκεμβρίου 2015

Κατάλογος Δημοπρασίας  Ιούνιος 2015
Τα αποκυήματα της κρίσης του σύγχρονου δυτικού κόσμου τα βιώνουμε επώδυνα καθημερινά σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο. Μιας κρίσης που το σύστημα δημιούργησε είτε από λάθος πολιτικές είτε σκόπιμα για τηναναδιάταξη και τον έλεγχο του πλούτου, της ενέργειας αλλά και του ταχύτατα αυξανόμενου σε αριθμούς και πνευματικό επίπεδο homo sapiens. Η έλλειψη της επάρκειας, ο εγκλωβισμός από κάθε ευκαιρία ανάπτυξης και προόδου, η ανασφάλεια για το αύριο, ο μετεωρισμός μπροστά στη κατάρρευση των μεγάλων πολιτικών και φιλοσοφικών αφηγήσεων, η αβεβαιότητα απέναντι στην αυτονόητη πίστη για την δυνατότητα εκπλήρωσης ονείρων και οραμάτων και τελικά η ακύρωση κάθε προγραμματισμού και η ανελευθερία για τη διαχείριση του εαυτού, μετέτρεψε τον homo sapiens σε αυτό που ονομάζουν οι σύγχρονοι φιλόσοφοι homo sacer (ιερός άνθρωπος) για τη συγκεκριμένη περίπτωση, ο άνθρωπος χωρίς αυτεξούσιο, χωρίς την ελευθερία να ορίζει τον εαυτό του και να σχεδιάζει το μέλλον του.
  Μέσα στο ρουν της ιστορίας οι κρίσεις έρχονται και παρέρχονται εναλλασσόμενες με περιόδους ευημερίας.  Λοιπόν ήρθε για να φύγει, κι κρίση αυτή, όπως κι άλλες φορές στην ανθρώπινη πορεία. Θα αφήσει θύματα σε όσους λυγίσουν… και ένα καλύτερο αύριο σε όσους παλέψουν…!
  Μέσα σε μια τέτοια εγκοπή του χρόνου, πάνω σ αυτήν ακριβώς τη συγκυρία, ο ρόλος του πολιτισμού και της τέχνης, αποκτά μεγάλη σημασία. Αυτό το καταδεικνύουν έρευνες και στατιστικές που έγιναν πάνω σ αυτό το πεδίο. Σύμφωνα με αυτές, οι επιστήμονες, συμπέραναν ότι μέσω της τέχνης ο άνθρωπος διευρύνει τους ορίζοντες του νου και εξασκεί την οξυδέρκεια και οξύνοιά του. Προτρέπουν λοιπόν τους πολίτες να επισκέπτονται εκθέσεις και να συνομιλούν με ανθρώπους που δραστηριοποιούνται στο χώρο.
  Πρόσφατη μελέτη του Βρετανικού πανεπιστημίου του Westminster αποδεικνύει πως το επίπεδο του άγχους των συμμετεχόντων σε μια έκθεση μειώθηκε μετά την επίσκεψη τους στην αίθουσα. Πιο συγκεκριμένα, έπειτα από 35 περίπου λεπτά περιήγησης στον εκθεσειακό χώρο, η κορτιζόλη στον οργανισμό τους – μια ουσία η οποία ευθύνεται για το στρες – μειώθηκε σημαντικά. Πολλές από τις σύγχρονες ασθένειες προέρχονται από το άγχος, το οποίο προκαλεί απώλεια μνήμης, αδυναμία για συγκέντρωση για εργασία και αμέτρητα άλλα προβλήματα.
  Ο γνωστός νευροεπιστήμονας  Oshin Vartanian αφού μελέτησε τα συμπεράσματα δεκαπέντε επίσημων ερευνών, αποφάνθηκε πως συγκεκριμένα τμήματα του εγκεφάλου μας τα οποία σχετίζονται με την ευχαρίστηση και τα θετικά συναισθήματα, ενεργοποιούνται όταν ο άνθρωπος ασχολείται με την τέχνη ακόμα και αν δεν την κατανοεί σε βάθος. Άλλωστε για να απολαύσει κανείς τα έργα τέχνης στο σπίτι του ή μια έκθεση ζωγραφικής για παράδειγμα δεν χρειάζεται να έχει πτυχίο πολιτισμικών σπουδών.
  Η ενασχόληση με την τέχνη δεν σχετίζεται ωστόσο μόνο με τα επίπεδα του άγχους. Με βάση τα πορίσματα άλλης επίσημης έρευνας του πανεπιστημίου που πραγματοποιήθηκε το 2014, τα άτομα είναι πιο ανθεκτικά στον πόνο όταν ασχολούνται ενεργά με τον πολιτισμό.
  `Έπειτα από τρεις περίπου μήνες  συμμετοχής σε πείραμα ενασχόλησης με την τέχνη τα μέλη μιας ομάδας συμμετεχόντων αποδείχθηκε πως επωφελήθηκαν αφού διαγνώστηκε πως σκέφτονταν πλέον διαφορετικά,ενώ σημαντική βελτίωση σημειώθηκε τόσο στη μνήμη όσο και στην ψυχολογία τους.
  Αναμφίβολα λοιπόν..η Τέχνη εξημερώνει τον άνθρωπο.. αφού εξευγενίζοντας την ψυχή του τον ανυψώνει ώστε να μην μένει καθηλωμένος μόνο στο επίπεδο των ενστίκτων και πρωτόγονων παρορμήσεών του.
[Θάνος Ευαγγελινός]

Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2015

Δημοπρασία από τον οίκο Πέτρος Βέργος

Ο οίκος δημοπρασιών έργων τέχνης "Πέτρος Βέργος" προχώρα σε μια ακόμη σημαντική δημοπρασία έργων Τέχνης - πινάκων ζωγραφικής. Τα προς δημοπρασία έργα αφορούν την περίοδο του 19ου και του 20ου αιώνα και είναι έργα κυρίως Ελλήνων καταξιωμένων ζωγράφων και κάποια, ξένων που αφορούν την ελληνική τοπιογραφία, την ελληνική κοινωνική ζωή και την ελληνική φύση, πόλη και χωριό. 
Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν: «Ο Άγιος Μαρτίνος» του Ν. Εγγονόπουλου, «Η πωλήτρια εικόνων» του Θ. Ράλλη, το «Δέντρο» του Παύλου (από το περιβάλλον «Δάσος»), το «Προσχέδιο για το έργο Άνοιξη» του Γ. Μόραλη και σημαντικά έργα των:  Σ. Βασιλείου, Δ. Γαλάνη, Α. Γεραλή, Ν. Χατζηκυριάκου-Γκίκα, Δ. Διαμαντόπουλου, Βλ. Κανιάρη, Δ. Κοκκινίδη, Γ. Κόττη, Ν. Λύτρα, Μ. Πράσινου, Γ. Σπυρόπουλου, Π. Τέτση, Γ. Τσαρούχη, Θ. Τσίγκου, Α. Φασιανού και Γ. Χαλεπά.   Ο κ. Βέργος ως δημοπράτης ενεργεί πάντοτε και ως εκπρόσωπος του πωλητή. Διευθύνει τη δημοπρασία και καθορίζει όλες τις λεπτομέρειες, αλλά και τις διαδοχικές δημοπρασίες - πλειοδοσίες. Δικαιούται να αρνηθεί προσφορές μικρότερες ή μεγαλύτερες του προτεινόμενου από εκείνον ύψος. Τονίζει επίσης ότι κάθε έργο απο τα "παλαιά" πωλείται ως έχει. Ο δημοπράτης και οι συνεργάτες του δεν ευθύνονται για πιθανά ελαττώματα ή φθορές του έργου ή ατέλειες στη περιγραφή του καταλόγου. Τέλος κάθε δήλωσή του περιλαμβάνεται στον κατάλογο της δημοπρασίας και αφορά στην προέλευση του έργου, την χρονολόγηση, γνησιότητα και αποτίμηση της αξίας του έργου, αποτελεί απλή εκτίμηση και δεν δημιουργεί ευθύνη για τα παλαιά έργα. Η ευθύνη αυτή δεν αφορά τον δημοπράτη και τους συνεργάτες του. Παρέχεται η δυνατότητα της επιστροφής ενός έργου εντός τριών ετών από τον πελάτη και της αναγνωμης των χρημάτων του αφαιρουμένου του ΦΠΑ. Προϋπόθεση για την επιστροφή των χρημάτων είναι το έργο να μην έχει μεταπωληθεί σε τρίτο και η τιμή του να μην ξεπερνά τα 12.000 Ε. Να είναι το έργο στην κατάσταση στην οποία αγοράστηκε και το έργο να μην έχει μπει ενέχυρο και να μην έχει εκτεθεί σε δημοπρασία και να παραμένει ελεύθερο από οποιoδήποτε νομικό περιορισμό.
[Artem.gr]

Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2015

Toπία στις αποχρώσεις του γκρι από την Τιτίκα Σάλλα


  Η αίθουσα τέχνης «έ κ φ ρ α σ η – γιαννα γραμματοπουλου», εγκαινιάζει την Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2015 την ατομική έκθεση Ζωγραφικής της Τιτίκας Σάλλα με τίτλο «ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Διάλογος με τον Φρίντριχ ».
«Αν η φύση δεν ήταν όμορφη δεν θα άξιζε την προσοχή μας και αν δεν άξιζε την προσοχή μας τότε και η ζωή δεν θα άξιζε να τη ζούμε...» ( JulesHenriPoincare ).
Στη φράση αυτή καταγράφεται το περιεχόμενο και η ουσία της ΖΩΗΣ, της ανθρώπινης ζωής, ως άρρηκτα συνδεδεμένης με τη φύση στην οποία είναι ενταγμένη. Η καθηλωτική δύναμη και το μεγαλείο της φύσης, επενδύθηκε κατά καιρούς με θεϊκές δυνάμεις, προσωποποιήθηκε και λατρεύτηκε με τελετές και εορτές που τιμούσαν τον αέναο κύκλο της αναπαραγωγής και της καρποφορίας, της ζωής και του θανάτου, απεικονίστηκε με ποικίλους τρόπους από πλήθος καλλιτέχνες. 
Η πορεία του πολιτισμού όμως, σήμερα περισσότερο από άλλοτε, την εκθέτει σε υψηλούς κινδύνους. Το μέλλον φαντάζει εξαιρετικά γκρίζο. Και αυτό το δυσοίωνο μέλλον με πολύ μικρές λάμψεις ελπίδας αποτυπώνεται στη σειρά των έργων της Τ. Σάλλα με τον τίτλο «Χαρτογραφίες: Διάλογος με τον Φρίντριχ». Οι εικόνες – τοπία, σε ίδιο μέγεθος στο μεγαλύτερο αριθμό των έργων, δουλεμένες νατουραλιστικά, σε τονικές κλίμακες του γκρι επάνω σε ξύλινες επιφάνειες, μεταπλάθονται σε κορμί ανθρώπινο, συνοδεύονται από συμβολισμούς που κάνουν ανοίγματα σε χαραμάδες ελπίδας εστιασμένες σε χρωματικές παρεμβάσεις στην κυριαρχία του γκρίζου. Αληθοφανείς, αλλά και φανταστικές εικόνες, με φανερά τα ερεθίσματα που αναφέρονται στον τίτλο, αποτυπώνουν έντονα τα συναισθήματα και τη γοητεία που ασκεί η φύση στην καλλιτέχνιδα που καταγράφεται άλλωστε στο σύνολο της δουλειά της, αλλά με ιδιαίτερη έμφαση σε αυτήν που παρουσιάζεται.
O Αντρέας Ιωαννίδης (Ιστορικός Τέχνης, Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών) αναφέρει μεταξύ άλλων σχολιάζοντας το έργο της Τιτίκας Σάλλα: «Η Τιτίκα Σάλλα με τη δουλειά προθέτει στην εξ αποστάσεως γνώση και το βίωμα και μεταπλάθει στα έργα της, όπως τονίζει και η ίδια, κάθε εικόνα της φύσης σε κορμί ανθρώπινο. κορμί κακοποιημένο, παραμορφωμένο και πεισιθάνατο εξ αιτίας της "έλλογης" αλλά βαθύτατα άλογης ανθρώπινης διαχείρισης.
Στα έργα της, έργα με ατμόσφαιρα παλιών χαρακτικών, γεγονός που προσδίδει στη δουλειά της Τιτίκας μια αίσθηση διαχρονικότητας, εμφανίζονται τοπία σε βυζαντινότροπες πανοραμικές όψεις. Ο τρόπος αυτός αναπαράστασης προσδίδει στη φύση το συμπαντικό της χαρακτήρα εμπλουτίζοντάς την ταυτόχρονα με ένα μεταφυσικό περιεχόμενο: πρόκειται για τη στιγμή όπου ο πεπερασμένος άνθρωπος συνδιαλέγεται με το άπειρο του Κόσμου, το άπειρο του Λόγου, με τον ίδιο το Θεό. Πρόκειται για ένα πάντρεμα φύσης και Λόγου-Θεού που μας πάει πολύ πίσω, στο συνδυασμό του Φυσικού Νόμου των στωικών φιλοσόφων και της σκέψης των πατέρων της Εκκλησίας όπου η κατευθυντήρια ιδέα είναι αυτή του θεού ως παγκόσμιου Φυσικού Νόμου. Εκτός όμως από την παραπάνω συνάντηση, η Τιτίκα συνδιαλέγεται στη δουλειά της και με τον αγαπημένο της ζωγράφο του γερμανικού ρομαντισμού CasparFriedrich (1774-1840) και τις υπέροχες απεικονίσεις μιας μεταφυσικής φύσης καθώς και τη σχέση ανθρώπου και φύσης..»

Γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης. Έχει σπουδάσει ζωγραφική χαρακτική και κεραμική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών. Είναι ομότιμη Καθηγήτρια στη Διδακτικής της Τέχνης στην ΑΣΚΤ όπου δίδαξε το γνωστικό αυτό αντικείμενο από το 1998 ως το 2015. Το εικαστικό της έργο έχει παρουσιαστεί σε έντεκα ατομικές εκθέσεις: Το εικαστικό της έργο έχει παρουσιαστεί σε έντεκα ατομικές εκθέσεις και σε πολλές ομαδικές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έργα της βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές και μουσεία. Το επιστημονικό της έργο έχει παρουσιαστεί σε επιστημονικά συνέδρια και ημερίδες. Έχει συγγράψει και επιμεληθεί βιβλία συλλογικούς τόμους, έχει μεταφράσει επιστημονικά κείμενα. Επίσης έχει συμμετάσχει σε ερευνητικά προγράμματα και workshops.
Διάρκεια: 22 Οκτωβρίου – 14 Νοεμβρίου 2015 
[www.artnews.gr]

Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου 2015

Άρθρο: Χρώμα & Οπτική Αρμονία στη Ζωγραφική


Στον χώρο της τέχνης το χρώμα είναι ένα από τα βασικότερα στοιχεία που απασχολούν τους καλλιτέχνες. Ανάμεσα στα μαθήματα που παρακολουθούν οι φοιτητές στις σχολές Καλών Τεχνών σε ολόκληρο τον κόσμο, ένα από τα βασικότερα μαθήματα είναι εκείνο που σχετίζεται με την Θεωρία του χρώματος.
Η θεωρία του χρώματος συχνά σχετίζεται με πολλούς και διάφορους ορισμούς, έννοιες και τεχνικές που θα μπορούσαν να γεμίσουν τις σελίδες από αρκετές εγκυκλοπαίδειες. Ωστόσο, υπάρχουν ορισμένες βασικές θεωρίες που κατηγοριοποιούν την θεωρία και την χρήση του χρώματος στην τέχνη - ιδιαίτερα στο καλλιτεχνικό μέσο της ζωγραφικής- που συμβάλουν στη λογική και πιο εύκολη χρήση του κάθε χρώματος ανάλογα με το γενικό πλαίσιο μέσα στο οποίο χρησιμοποιείται το κάθε χρώμα από τον καλλιτέχνη.
Η θεωρία του χρώματος δημιουργεί μια λογική δομή που αφορά στο χρώμα. Συχνά, για τις συνθέσεις που αποτελούνται από περισσότερα του ενός στοιχεία, τα επιμέρους στοιχεία μπορούν να μπουν σε μια λογική σειρά με βάση το χρώμα και το χρώμα του κάθε στοιχείου να αποφασιστεί σε συνάρτηση με τα υπόλοιπα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα μπορεί να είναι μια «νεκρή φύση» με φρούτα όπου όλα τα στοιχεία που την απαρτίζουν αποτελούνται από τις σχέσεις των μεταξύ τους χρωμάτων.
Για όσους πιθανόν δεν γνωρίζουν, τα χρώματα στην τέχνη διακρίνονται σε «βασικά» και «συμπληρωματικά». Τα βασικά χρώματα είναι το κόκκινο, το κίτρινο και το μπλε, ενώ τα συμπληρωματικά είναι το πορτοκαλί, το πράσινο και το βιολέ. Τα συμπληρωματικά χρώματα προκύπτουν από τη μίξη δύο βασικών χρωμάτων. Έτσι το πορτοκαλί δημιουργείται από το κόκκινο και το κίτρινο, το πράσινο από το κίτρινο και το μπλε, και το βιολέ από τον συνδυασμό του κόκκινου και του μπλε. Υπάρχουν και τα τριτογενή χρώματα που προκύπτουν από το συνδυασμό ενός βασικού με ένα συμπληρωματικό χρώμα. 
Κύκλος Χρωμάτων
Οι κανόνες και οι όροι που σχετίζονται με το χρώμα και χρησιμοποιούνται κατά γενικό κανόνα στον χώρο της ζωγραφικής είναι πολλοί και διαφορετικοί. Σε αυτό το άρθρο ωστόσο, καλό θα ήταν να συγκεντρωθούμε στην οπτική αρμονία που δημιουργεί το στοιχείο του χρώματος σε ένα ζωγραφικό έργο τέχνης.
Για να μελετήσουμε την αρμονία που δημιουργεί το στοιχείου του χρώματος στη ζωγραφική, καλό θα ήταν να διευκρινίσουμε λίγο τον όρο «αρμονία». Η αρμονία θα μπορούσε να οριστεί ως μια ευχάριστη διάταξη των μερών από τα οποία αποτελείται ένα σύνολο (είτε μιλάμε για μουσική, είτε για ποίηση, είτε για τέχνη γενικότερα).
Στην οπτική εμπειρία -και στην περίπτωσή μας στον χώρο της ζωγραφικής- αρμονία είναι εκείνο το στοιχείο που ευχαριστεί το μάτι. Προσκαλεί τον θεατή να στρέψει το βλέμμα του σε ένα έργο και δημιουργεί μια υποσυνείδητη αίσθηση τάξης και ισορροπίας στην οπτική εμπειρία.
Paul Cézanne Still Life With Apples c 1890.
Όταν κάτι δεν είναι αρμονικό καταλήγει σε ένα «βαρετό» ή «χαοτικό» αποτέλεσμα. Σε μια ακραία προσέγγιση του μη αρμονικού, ο θεατής ασυνείδητα αποστρέφει το βλέμμα του από το έργο. Έτσι, ο ανθρώπινος εγκέφαλος «επιλέγει» να απορρίψει την εικόνα του «μη αρμονικού έργου. 
Ο λόγος που ο ανθρώπινος εγκέφαλος από μόνος του «επιλέγει» να απορρίψει την μη-αρμονική εικόνα είναι επειδή το ανθρώπινο μάτι έχει συνηθίσει να ακολουθεί μια λογική σειρά που στηρίζεται σε μια λογική δομή των πραγμάτων. Έτσι, η χρωματική αρμονία φέρνει οπτικό ενδιαφέρον στο ανθρώπινο μάτι σε συνδυασμό με την αίσθηση της τάξης και της ισορροπίας. Εν ολίγοις, η αρμονία είναι μια δυναμική ισορροπία.
Το χρώμα είναι ένα από τα πιο δυναμικά στοιχεία σε ένα έργο ζωγραφικής. Η υλικότητα του χρώματος πολλές φορές είναι ικανή να συστήσει εξολοκλήρου ένα ζωγραφικό έργο. Πολλοί είναι επίσης και οι καλλιτέχνες που μελετούν για χρόνια την θεωρία του χρώματος και με καθημερινή εξάσκηση προσπαθούν να επιτύχουν ένα άρτιο αποτέλεσμα.
Αναστασία Βουτσά (Εικαστικός - Μουσειολόγος)

Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2015

Θεσσαλονίκη: Έκθεση ζωγραφικής για την Παναγία Σουμελά

Τα έργα δεκατριών καλλιτεχνών - ζωγράφων που συμμετείχαν, πέρσι τον Ιούνιο, στο 23ο Διεθνές Συμπόσιο Ζωγραφικής, στις εγκαταστάσεις του Ιερού Προσκυνήματος Παναγία Σουμελά, στην Καστανιά Ημαθίας, φιλοξενούνται στο Κέντρο Αρχιτεκτονικής του Δήμου Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο της έκθεσης “Η Παναγία Σουμελά ευλογεί την τέχνη”.
Οι καλλιτέχνες φιλοξενήθηκαν  στο μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά. Άκουσαν από ειδικούς την ιστορία του μοναστηριού, περιηγήθηκαν στις εγκαταστάσεις της μονής και σε όλη την Ημαθία και κατόπιν  με τα πινέλα τους φιλοτέχνησαν πάνω από 80 έργα.  Τα έργα αυτά απεικονίζουν την Παναγία, το μοναστήρι και την φύση της περιοχής.
Οι ζωγράφοι προέρχονται από επτά διαφορετικά κράτη: την Ελλάδα, Πολωνία, Ρωσία, Ιταλία, Βουλγαρία, Σλοβακία και  το Ουζμπεκιστάν.
Όπως επισήμανε στον χαιρετισμό του στην εκδήλωση εγκαινίων της έκθεσης ο πρόεδρος του σωματείου “Παναγία Σουμελά”, κ. Γιώργος Τανιμανίδης, οι καλλιτέχνες πρόσφεραν 25 από τα έργα τους στο Ιερό Προσκύνημα.
[real.gr]  / Επιμέλεια: Βούλα Κουτσουπιά - Ωραιοπούλου 
ΥΠΟ ΤΗΝ ΑΙΓΙΔΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Με την σύμπραξη και την συμπαράσταση της Οργανωτικής Επιτροπής
του 18ου Συναπαντήματος Νεολαίας Ποντιακών Σωματείων
Διάρκεια Έκθεσης εως 2/10/2015
'Ωρες λειτουργίας
Δευτέρα - Παρασκευή 09:00 - 20:30
Σάββατο / Κυριακή 12:00 - 20:00
Αγγελάκη 13 - ισόγειο
Πληροφορίες  τηλ: 2313.318.400 / centre-architecture.thessaloniki.gr

Πέμπτη, 10 Σεπτεμβρίου 2015

Έκθεση αφιερωμένη στον Ράλλη Κοψίδη (1929-2010)

Ο εικαστικός θεσμός «Πλόες», που παρουσιάζεται τα καλοκαίρια στο Ίδρυμα Π. & Μ. Κυδωνιέως της Άνδρου, έχοντας πέρυσι ολοκληρώσει την 20ετή του διαδρομή, η οποία διεύρυνε – με έργα καλλιτεχνών και θεωρητικά κείμενα – τις έννοιες των μεταπολεμικών «ρεαλισμών», συνεχίζει κι εφέτος να ταξιδεύει, προς νέους στόχους και καινούριες πορείες.
Οι 21οι «Πλόες», που θα παρουσιαστούν εφέτος, από το Σάββατο 1 Αυγούστου και μέχρι τις27 Σεπτεμβρίου 2015, έχουν ως προσδιοριστικό υπότιτλο, τα «Νηπενθή και Εωθινά». Τα «νηπενθή» (λέξη ομηρική, που ακόμη χρησιμοποιείται στη νεοελληνική μας γλώσσα, όπως σε ποιητικές συλλογές), είναι όλα όσα δεν προκαλούν πόνο και θλίψη. Τα «εωθινά», είναι όσα εμφανίζονται με το πρώτο φως του ήλιου.

Η έκθεση είναι αφιερωμένη στον ζωγράφο, εικονογράφο, χαράκτη και συγγραφέα Ράλλη Κοψίδη (1929-2010), που εφέτος κλείνουν 5 χρόνια από τον θάνατό του. Ο Ράλλης Κοψίδης (του οποίου θα παρουσιαστούν αντιπροσωπευτικά έργα), αξιοποίησε πολλά στοιχεία της μεταβυζαντινής και λαϊκής παράδοσης, συνδυάζοντάς τα εμπνευσμένα με στοιχεία του μετεμπρεσιονισμού, του υπερρεαλισμού, του εξπρεσιονισμού και του κυβισμού, διαμορφώνοντας στις συνθέσεις του έναν γόνιμο διάλογο παρελθόντος και παρόντος, Δύσης κι Ανατολής, μύθων και καθημερινότητας, αρχετύπων και πραγματικότητας. Υπήρξε μαθητής και κατόπιν συνεργάτης του Φώτη Κόντογλου, εμπνεύστηκε από την πνευματικότητα της ορθοδοξίας, αλλά μέσα από ένα πρίσμα ελευθερίας. Τόνισε ιδιαιτέρως την ανάγκη να γνωρίσουμε βαθύτερα όσα μας χαρακτηρίζουν και μας συγκροτούν – ατομικά και συλλογικά – εστιάζοντας περισσότερο στους κινδύνους που απειλούν το περιβάλλον και στην προστασία του. Λόγω της σεμνότητας που τον διέκρινε, τα έργα του δεν είναι ιδιαίτερα γνωστά, αλλά δεν παύει να θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους της γενιάς του, όπου – μέσα από το εκφραστικό του ιδίωμα – υπογράμμισε πόσο απαραίτητη είναι η οικολογική συνείδηση στον σύγχρονό μας πολιτισμό.



Με αφορμή το συνοπτικό αυτό αφιέρωμα στον Ράλλη Κοψίδη, η ομαδική αυτή έκθεση επικεντρώνεται και παράλληλα επεκτείνεται στις πολλές και ποικίλες σημασίες, αλλά και στις πραγματικότητες που εμπεριέχει σήμερα ως έννοια το «περιβάλλον», όπως είναι η φύση που μας πλαισιώνει, την παρατηρούμε και μας αντανακλά, καθώς παράλληλα με αυτήν, εκλαμβάνεται και το «περιβάλλον» των συναναστροφών μας, εκείνο των επιλογών μας, το κοινωνικό/οικονομικό μας και ιδεολογικό «περιβάλλον», όλα όσα ως πλαισιωτικό consensus επίσης διαμορφώνουν το υποσυνείδητό μας, (το οποίο δέχεται, τροποποιεί ή απορρίπτει τα ερεθίσματα του βίου). Σ’ αυτά συμπεριλαμβάνονται ακόμη οι αισθαντικότητες, οι μνήμες, οι αυταπάτες, τα όνειρα, οι ελπίδες, οι φοβίες, οι φαντασιώσεις μας, τα πλανέματα του νου, οι αντιφάσεις κι αντιδράσεις μας, οι παραδοξότητες και τα αδιέξοδά μας. Τα έργα των καλλιτεχνών που συμμετέχουν, παρουσιάζουν εκδοχές της εξωτερικής «φύσης» και του «εαυτού», όπως επίσης των «αντανακλάσεων», αλλά και των τρόπων που επιλέγουμε να ταυτιζόμαστε ή να παίρνουμε αποστάσεις, από αυτού του είδους τα «περιβάλλοντα», διαμορφώνοντας εντέλει την συλλογική και ατομική μας παρουσία κι ευθύνη, μέσα από όσα μας χαρακτηρίζουν, μας εκφράζουν και δημιουργούν τα ίχνη των μικρών ή μεγαλύτερων «ιστοριών» μας της ζωής.
[culturenow]

Παρασκευή, 7 Αυγούστου 2015

Επετειακό αφιέρωμα στον "ζωγράφο των λουλουδιών"

Εκατό χρόνια συμπληρώθηκαν από τη γέννηση του διεθνούς εμβέλειας και ακτινοβολίας εικαστικού Θάνου Τσίγκου, του «ζωγράφου των λουλουδιών», όπως έγινε γνωστός, και η Αίθουσα Γιάννη και Ελένης Βάτη, στην Ερμούπολη της Σύρου, πραγματοποιεί έκθεση - αφιέρωμα στον καλλιτέχνη, η οποία εγκαινιάζεται στις 7 Αυγούστου, στις 8.30 το βράδυ.
Σε επιμέλεια του γνωστού συλλέκτη και προέδρου της Εικαστικής Επιτροπής Σύρου - Ερμούπολης, Κώστα Ιωαννίδη, η έκθεση - που θα διαρκέσει έως τις 3 Σεπτεμβρίου - περιλαμβάνει 34 έργα, τα οποία προέρχονται από τη συλλογή του συνονόματου ανιψιού τού Θάνου Τσίγκου, από τον δήμο Ασπροπύργου, καθώς και από ιδιωτικές συλλογές.
 Με πολλά ταλέντα και πάθη
Ο Θάνος Τσίγκος (Ελευσίνα, 1914 - Αθήνα, 1965) σπούδασε στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων του Εθνικού Μετσόβειου Πολυτεχνείου (1931 - 1936). Πολέμησε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και στον Εμφύλιο, πήγε στη Μέση Ανατολή, πιάστηκε αιχμάλωτος, καταδικάστηκε σε θάνατο, αλλά μια ανταλλαγή αιχμαλώτων που έκανε ο στρατός με κάποιους στρατιώτες, που είχε πιάσει η ομάδα του Άρη Βελουχιώτη, του έσωσε τη ζωή.
Αφέθηκε ελεύθερος το 1946, αλλά το βαρύ και σκοτεινό πολιτικό κλίμα της εποχής, τον έκανε - όπως πολλούς άλλους αριστερούς καλλιτέχνες - να φύγει στο εξωτερικό. Εργάστηκε ως αρχιτέκτονας και, το 1947, πήγε στη Βραζιλία, όπου, με σύσταση του Le Corbusier, συνεργάστηκε για την εκπόνηση μελετών και σχεδίων για τη νέα της πρωτεύουσα, την Μπραζίλια, η οποία προστατεύεται από την Ουνέσκο για τα πολλά σημαντικά κτήρια, πρότυπα της μοντέρνας αρχιτεκτονικής. 
Την ίδια χρονιά, ταξίδεψε στο Παρίσι, όπου και εγκαταστάθηκε έως το 1960. Εγκατέλειψε την αρχιτεκτονική και αφιερώθηκε στη ζωγραφική και τη σκηνογραφία, δημιουργώντας, μάλιστα, και δικό του θέατρο. Από τους πρώτους καλλιτέχνες διεθνώς, που εκφράστηκαν μέσα από την informel, δημιούργησε έργα πυρετικής γραφής, καρπούς παράφορου παραληρήματος, στα οποία χειρονομία και ματιέρα ενεργοποιούν τη ζωγραφική επιφάνεια. Αυτό, που περισσότερο τον κατέστησε πανελλήνια γνωστό, ήταν η σχέση του με τα λουλούδια, τα οποία ζωγράφιζε με τέτοιο πάθος, που του χάρισαν τον τίτλο «Ο ζωγράφος των λουλουδιών».
Ενώ έχαιρε ιδιαίτερης εκτίμησης των τεχνοκριτικών και της αστικής τάξης του Παρισιού, προτιμούσε να πίνει και να χαρίζει πίνακες σε φίλους. Πέθανε πάμφτωχος, στην Ελλάδα, το 1965, σε ηλικία 50 ετών.
«Πονούσε με τη μιζέρια και τη φτώχεια των ανθρώπων»
Ο συλλέκτης Κώστας Ιωαννίδης, ο οποίος έχει διοργανώσει τρεις εκθέσεις - αφιέρωμα στον Θάνο Τσίγκο, σημειώνει: «Τον Τσίγκο, τον γνώρισα στο Παρίσι για λίγο διάστημα κι, έτσι, δεν μπόρεσα να κάνω πολύ παρέα με αυτόν τον τόσο φιλοσοφημένο άνθρωπο, ούτε να  αποκτήσω πολλούς πίνακές του. Από την καλή μου φίλη, Iris Clert, έμαθα ό,τι δεν ήξερα για τον Τσίγκο. Η φιλία της μαζί του ήταν πολύ βαθιά. Δεν σταματούσε να μιλά για την καλοσύνη και την ανθρωπιά του. Πονούσε με τη μιζέρια και τη φτώχεια των ανθρώπων. Δυστυχώς, ο Τσίγκος έφυγε από τη ζωή πολύ νέος, καταβεβλημένος από τις αρρώστιες και το αλκοόλ. Έτσι, η παγκόσμια ζωγραφική έχασε έναν μεγάλο καλλιτέχνη».
«Θάνος Τσίγκος, ένας γνωστός σπουδαίος ζωγράφος»
Με τη σειρά του, ο ανιψιός του κορυφαίου Έλληνα ζωγράφου σημειώνει: «Θάνος Τσίγκος, ένας άγνωστος μακρινός συγγενής με το ίδιο όνομα. Αυτό, μέχρι το καλοκαίρι του 2005, που πήγα στην έκθεση “Θάνος Τσίγκος”, στη γενέτειρά του, την Ελευσίνα, που οργάνωσε ο συλλέκτης και μετέπειτα φίλος, Κώστας Ιωαννίδης. Η πρώτη έκθεση που έγινε αποκλειστικά γι’ αυτόν, μετά από 25 χρόνια. Ομολογώ ότι πήγα στην έκθεση από υποχρέωση και περιέργεια. Τα έργα του Τσίγκου, όμως, με άγγιξαν με έναν περίεργο τρόπο. Τα έντονα χρώματα, τα λουλούδια και αυτή η μοναδική τεχνοτροπία του με μάγεψαν.
Τότε, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι γνωριμίας με τον Θάνο Τσίγκο, που οδήγησε στη δημιουργία μιας συλλογής έργων του. Σήμερα, έχω τη χαρά να μπορώ να συμβάλλω στην πραγματοποίηση αυτής της έκθεσης, δανείζοντας κάποια έργα από τη συλλογή αυτή. Ο ακούραστος λάτρης της τέχνης, Κώστας Ιωαννίδης, οργανώνει αυτήν την έκθεση, που εύχομαι να αγγίξει κάθε επισκέπτη, όπως άγγιξε και μένα πριν δέκα χρόνια και μου έδωσε το δικαίωμα να μπορώ να πω: Θάνος Τσίγκος, ένας γνωστός σπουδαίος ζωγράφος».
[briefingnews]

Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2015

Έφυγε ο Νίκος Χουλιάρας.


 Ο ποιητής, ο λογοτέχνης, ο τραγουδοποιός και τραγουδιστής, ο ζωγράφος. Ο καλλιτέχνης.
Γεννήθηκε στα Ιωάννινα το 1940. Φοίτησε στην ΑΣΚΤ της Αθήνας (1962-1967). Εντρύφησε στη γλυπτική με δάσκαλο τον Γ. Παππά και στη σκηνογραφία με τον Β. Βασιλειάδη. Τον κέρδισε όμως η ζωγραφική. Δυο χρόνια μετά την αποφοίτησή του, πραγματοποίησε την πρώτη έκθεση των έργων του στην Αθήνα, συμμετείχε στη Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας και κέρδισε το βραβείο Παρθένη. Παράλληλα με τη ζωγραφική, από τα χρόνια των σπουδών του ακόμη, ξεδίπλωνε το πηγαίο μουσικό του ταλέντο. Έγραφε τραγούδια, τα οποία ερμηνεύτηκαν από τον ίδιο ή από αγαπημένους τραγουδιστές του Νέου Κύματος. Ενδεικτικά αναφέρονται: η Αρλέτα («Η μέρα τελείωσε», «Τα πελαγίσια όνειρα», «Το πέτρινο χαμόγελο»), η Πόπη Αστεριάδη («Η μικρή Νανώ»), η ίδια σε ντουέτο με τον ποιητή («Το σπαθί», «Χαλασιά μου»,» Ζηλιάρικο»), η Μαρίζα Κωχ («Άναψα κλωνί δαδί»),  η Δήμητρα Γαλάνη και η Αφροδίτη Μάνου. 
Οι μουσικές του δημιουργίες συνεχίστηκαν για πολλά χρόνια και έτυχαν ιδιαίτερης  αποδοχής από  τους φίλους του έντεχνου ελληνικού τραγουδιού. Παράλληλα όμως με τους στίχους του, τις ανησυχίες του εξέφραζαν πετυχημένα και τα –όχι λίγα- πεζογραφήματά του. Τα διηγήματά του έχουν μεταφραστεί σε πέντε γλώσσες,  ενώ το μυθιστόρημά του «Ο Λούσιας» μεταφέρθηκε στη μικρή οθόνη.
Η μεγάλη του αγάπη ωστόσο ήταν πάντα η ζωγραφική. Τα πρώιμα έργα του χαρακτηρίζονται κάπως αφαιρετικά, με ακαθόριστες φόρμες, προσωπικό ύφος, εξπρεσιονιστικά στοιχεία και σουρεαλιστικές προεκτάσεις. Στη συνέχεια επικεντρώθηκε στην ανθρώπινη φιγούρα, γύρω από την οποία υπάρχουν τοπία και ονειρικά σκηνικά. Σημαντικό ρόλο παίζουν  τα τοπία της ιδιαίτερης πατρίδας του. Οι μορφές που κυριαρχούν θυμίζουν παραμύθια και όνειρα. Η ώριμη περίοδος των έργων του περιλαμβάνει την απεικόνιση ερημικών, αλλά υποβλητικών χώρων. Η παρουσία του σε ομαδικές εκθέσεις, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό ήταν συχνή. Ασχολήθηκε επίσης με την εικονογράφηση και την εικαστική επιμέλεια βιβλίων, κάτι που του απέφερε δύο βραβεία στην έκθεση καλλιτεχνικού βιβλίου της Λειψίας (1978 και 1983). 
Στα τέλη του 2011 φιλοξενήθηκαν συγκεντρωμένες όλες οι πτυχές του έργου του (ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, μουσική, στίχοι, σχεδιασμός βιβλίων) στο Μουσείο Μπενάκη. Με τίτλο «Τα πίσω δωμάτια του νου», η έκθεση παρουσίασε τη δουλειά του καλλιτέχνη με ποικίλες μορφές: Ζωγραφιές, Δημιουργίες σε χαρτί, εξώφυλλα βιβλίων, βινιέτες, χειρόγραφα, εξώφυλλα δίσκων, οπτικοακουστικό υλικό από συνεντεύξεις, παραστάσεις και συναυλίες συνοδεύει την παρουσίαση των παραπάνω εκθεμάτων. 
Ο Νίκος Χουλιαράς έζησε 75 χρόνια πιστής αφοσίωσης και προσφοράς στις Καλές Τέχνες. Ο θάνατός του στις 21 Ιουλίου 2015, έφερε για άλλη μια φορά στο προσκήνιο την αναγεννησιακών διαστάσεων μορφή του, η οποία θα συνεχίσει να αποτελεί σημείο αναφοράς. Όχι μόνο για τον κόσμο της Τέχνης, αλλά κυρίως για τον μέσο Έλληνα, που είδε στις ζωγραφικές, ποιητικές και λογοτεχνικές απεικονίσεις του καλλιτέχνη, στοιχεία οικεία. Ποιος αμφιβάλλει, άλλωστε, ότι για να διασκευάσει κανείς τα δημοτικά τραγούδια, όπως έκανε ο Νίκος Χουλιαράς, πρέπει να φέρει ατόφια και ζωντανή τη λαϊκή ψυχή;    
[Μαρία Ωραιοζήλη Κουτσουπιά]

Κυριακή, 31 Μαΐου 2015

Κατάλογος Δημοπρασίας 5/6/2015


Τα τελευταία χρόνια ανασφάλειας μέσα από το φάσμα της οικονομικής κρίσης μέσα σε ένα πολιτισμικό και κοινωνικό κλίμα απαξίωσης και καχυποψίας προς τον άνθρωπο ως πρόσωπο και πολιτικοκοινωνικό ον, μέσα στην γενικευμένη πεποίθηση της κυριαρχίας της αναξιοκρατίας και κοινωνικής απαξίωσης, αναζητώ εργαλεία και μεθόδους που θα υποδείκνυαν έστω ρομαντικά μία διέξοδο από όλη αυτή τη συγκυριακή εξωγενή παθολογία.

Στο πλαίσιο της προσωπικής μου αντίστασης γνωρίζω πλέον καλά πως ότι επιθυμώ να αλλάξει, το αλλάζω πρώτα εγώ! Και αρχίζω με την θετική σκέψη της καθημερινότητας που εκ των πραγμάτων παράγει θετική ενέργεια που με τη σειρά της παράγει χαμόγελο ευεξία δύναμη και πάσης φύσεως έργο θεάρεστο.
Ας μην επιτρέψουμε να γίνουμε απλοί θεατές της ζωής μας και της υποταγής του μέλλοντος των παιδιών μας. Ας μην χάνουμε την ελπίδα και την προσπάθεια προς το Ωραίο..διότι, κατά τον  Αριστοτέλη, ‘…έρχεται η στιγμή που η Ευκαιρία συναντά την Προσπάθεια..’ !
Η τέχνη, στην κάθε της μορφή, ως τροφή της ψυχής του ανθρώπου, ως οξυγόνο του νου στην αναζήτηση του Ωραίου, αλλάζει το βλέμμα του, αλλάζει την οπτική του. Η αλλαγή αυτή έχει σχέση με το προσωπικό του αξιακό σύστημα, αναζητά την άλλη πλευρά του ορατού, του γνωστού, του οικείου. Αναζητά το νόημα του άρρητου.
Η τέχνη παντοτινά φωτίζει τους γρίφους, αποκαλύπτει την κατανόηση του ανθρώπινου όντος, των αναγκών, των αναμνήσεων, των ονείρων και των οραμάτων του, αλλά και την ενότητά του με τη φύση και το σύμπαν αιώνες τώρα.

Ο άνθρωπος, μέσα από την κοινωνική και πολιτιστική δυναμική της τέχνης προέβαλλε  τις αγωνίες τις σκέψεις και τις λύπες του αλλά επέδειξε και την ευημερία και καταξίωσή του. Τις τελευταίες δεκαετίες όμως, αν και διεύρυνε τη θέση της, την εισήγαγε ως πολιτισμικό προϊόν στην παγκόσμια Aγορά καθιστώντας την ‘επενδυτικό εργαλείο’ και μοχλό της οικονομικής του εξασφάλισης, αξιοποιώντας ταυτόχρονα την τεράστια δυναμική της.

 ‘…τα έργα τέχνης έχουν καταλάβει στην εποχή μας τη θέση που κατείχε κάποτε ο χρυσός ως τοποθέτηση πλούτου..’ λέει με πολύ σαφήνεια ο Larry Fink, επικεφαλής της μεγαλύτερης εταιρίας διαχείρισης πλούτου στον κόσμο, της γνωστής μας BlackRock! Όπως χαρακτηριστικά είπε σε πρόσφατο συνέδριο στη Σιγκαπούρη ‘ο χρυσός έχει χάσει τη λάμψη του και υπάρχουν άλλοι μηχανισμοί για την αποθήκευση πλούτου που μπορούν ευκολότερα να προσαρμόζονται στον πληθωρισμό…’ τονίζοντας πως ‘…οι δύο μεγαλύτερες αποθήκες πλούτου σε διεθνές επίπεδο είναι σήμερα η τέχνη και, δεν αστειεύομαι, τα διαμερίσματα στο Μανχάταν..στο Λονδίνο…’

Στον κατάλογο αυτόν στα χέρια σας, μπορεί να μην υπάρχουν διαμερίσματα στο Λονδίνο ή στο Μανχάταν, υπάρχουν όμως έργα τέχνης, δείγματα της υψηλότερης ελληνικής δημιουργικότητας και εικαστικού πλούτου των τελευταίων δύο αιώνων, από τον Βολανάκη, τον Παρθένη και τον Στέρη, από τον Μαλέα, τον Λύτρα και τον Παπαλουκά, ως τους πολύ σπουδαίους μας Βασιλείου, Τσίγκο, Ακριθάκη κ.α…που θα μπορούσαν ίσως να γίνουν αύριο τα κλειδιά..του Μανχάταν ή.. της αναγεννημένης Ελλάδας μας. Ανάμεσα στα αριστουργήματα, στην σελίδα 44 π.χ., βρυχάται ένα κομμάτι από τη σειρά  ‘πάθη σωμάτων’ κι ακούω ακόμα τα λόγια του Οσκαρίστα δημιουργού του «…μόνη ελπίδα οι νέοι, που όσο κι αν προσπαθούμε να τους βάλουμε σε καλούπια, αυτοί αντιστέκονται. (…). Εχοντας εμείς ευτελίσει κάθε θεσμό, κάθε όραμα, κάθε ιδέα, πετύχαμε να τους ελευθερώσουμε από τις δομές της υποταγής που συνθέσαμε για να δημιουργήσουμε ένα “ποίμνιο” υπάκουο. Υπάρχει σ’ αυτή την αντίσταση η ελπίδα για όλους μας».

Και αφού στις Τέχνες είμαστε καλοί…αιώνες τώρα..ας επενδύσουμε με πιότερο πάθος εκεί… με επιμονή και εμπιστοσύνη..για τους επόμενους αιώνες. Για ένα αύριο που όλοι προσμένουμε φωτεινότερο.
[Θάνος Ευαγγελινός]
Ιούνιος 2015
Ο κατάλογος είναι διαθέσιμος σε μορφή PDF εδώ.

Πέμπτη, 7 Μαΐου 2015

Παναγιώτης Τέτσης: Η αποθέωση της ζωγραφικής

Μια σπουδαία έκθεση, ύμνο στην ζωγραφική και το τοπίο φιλοξενεί το Ίδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη. Ο 90χρονος πλέον Παναγιώτης Τέτσης παρουσιάζει τη νέα ενότητα έργων του που φιλοτέχνησε την τελευταία πενταετία, με θέμα κυρίως την Ύδρα και τη Σαντορίνη. Στην έκθεση «Π. Τέτσης: Η αποθέωση του τοπίου. Ζωγραφική 2010-2014», που εκτείνεται σε τρεις ορόφους του Ιδρύματος, φιλοξενούνται 27 έργα μνημειακών διαστάσεων, στην πλειοψηφία τους, ελαιογραφίες και σινικές μελάνες, που αποδεικνύουν για άλλη μια φορά το ταλέντο του και την καθηλωτική του εκφραστική δύναμη, ενώ διατρανώνουν πώς είναι από τους κορυφαίους δημιουργούς που έχει βγάλει η χώρα μας. Συμπληρώνει μάλιστα 70 χρόνια ολοκληρωτικής αφοσίωσης στη ζωγραφική και το εικαστικό του όραμα.
Ο επιμελητής της έκθεσης και διευθυντής του εικαστικού προγράμματος του Ιδρύματος Β & Μ Θεοχαράκη, Τάκης Μαυρωτάς, τονίζει μεταξύ των άλλων: «Οι 27 πίνακες, που πρωτοπαρουσιάζονται στο Ίδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη, αποκαλύπτουν τα νέα αισθητικά στοιχεία ενός έργου που αντιστρατεύεται το άγνωστο, το άπειρο και το χάος. Ο Τέτσης ζει το παρόν και αντιμετωπίζει την τέχνη στις οικουμενικές της διαστάσεις μέσα από την πρωτοτυπία της έκφρασης ενός γνήσιου και αληθινού βιώματος. Η ζωή, εξάλλου, για τον ίδιο, παραμένει μια υπόθεση μέσα στη φύση, και η ζωγραφική δώρο απόλαυσης και έκστασης. Η φύση του δίνει τη δύναμη να αποτυπώνει με αμεσότητα αυτές τις αξεπέραστες τοπιογραφικές εικόνες του Σαρωνικού και της Ύδρας, όπου κυριαρχεί μια αίσθηση που προκαλεί επιθυμίες και όνειρα, παραπέμποντάς μας στον χρόνο και την πολυτιμότητα της στιγμής.
Ο αιγαιοπελαγίτης Τέτσης έχει το δικό του ύφος, σταθερές ιδέες και αρχές. Με την υψηλή ποιότητα και την ιδιαιτερότητα του έργου του βάζει τη δική του σφραγίδα στην ιστορία της νεοελληνικής τέχνης. Ο ίδιος επικεντρώνει την όρασή του στην αμετάβλητη πραγματικότητα της φύσης, στην Ύδρα, τον γενέθλιο τόπο του, αποκαλύπτοντας τη ψυχή του. Τόπο που αποδίδει με σταθερότητα και καθαρότητα, με ανεπιτήδευτη απλότητα και μεγάλη ευαισθησία. Έτσι, στα έργα του έχεις την αίσθηση ότι ανακινεί ιδέες, ενδυναμώνοντας την ανάγκη να τονίσει το νόημα της ύπαρξης και το αγαθό της ζωής στον συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο.
Η Ελλάδα ήταν και παραμένει το καταφύγιό του και η ζωγραφική του μέσο διεκδίκησης ελευθερίας, ομορφιάς, ζωντάνιας και απτών αισθήσεων, επιβεβαιώνοντας με τον πιο πειστικό τρόπο τον στοχασμό του Γιάννη Τσαρούχη, που έλεγε ότι « Έλληνας είναι ο καλλιτέχνης που έχει το θάρρος να βλέπει με τα μάτια του και να καλλιεργεί τον έρωτα μέσα του. Όλα τα άλλα είναι αισθητική χειροτεχνία». Η ζωγραφική του Τέτση είναι η έκφραση του εαυτού του, μια αυθεντική και αισθησιακή εικόνα του κόσμου.» 
Η διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης, Μαρίνα Λαμπράκη – Πλάκα, επισημαίνει στον ομότιτλο κατάλογο της έκθεσης μεταξύ των άλλων: «Τα τελευταία έργα του Παναγιώτη Τέτση φέρνουν αυθόρμητα στη μνήμη περιγραφές του Παπαδιαμάντη, στίχους του Κάλβου, του Σεφέρη, του Ελύτη. Γιατί και ο ζωγράφος, όπως ο Ζακύνθιος ποιητής, πλέκει δοξαστικό και τραχύ ύμνο στα «καυχήματα των θαυμασίων σκοπέλων (Σπετζίας, Ύδρας, Ψαρών)», και ιδιαίτερα βέβαια στις φίλιες και γνώριμες ακτές της ένδοξης πατρίδας του της Ύδρας.
«Τα περιπόθητα βουνά και τα χωράφια, κεχρυσωμένα ακόμα από τον ήλιο» του Κάλβου, «οι κρημνώδεις ακτές και οι αλίπληκτοι βράχοι» ενός παπαδιαμαντικού Ελύτη, το ομηρικό «πορφύρεον κύμα» αναζητούσαν την εικόνα τους στη ζωγραφική. Οι πίνακες που εκτίθενται στο Ίδρυμα Θεοχαράκη, μνημειακοί σε μέγεθος και επικοί στο ύφος, ιστορούν μια πρωτόγνωρη, «θεόκτιστη», νησιωτική Ελλάδα, που μόνο στην ποίηση είχαμε συναντήσει ως τώρα: «Τρεις βράχοι σε σχήμα πύλης, σκουριασμένοι/ λίγα καμένα πεύκα μαύρα και κίτρινα/ κι’ ένα τετράγωνο σπιτάκι θαμμένο στον ασβέστη», και ιδού οι στίχοι του Σεφέρη φέρνουν μπροστά στα μάτια μας τους πρόσφατους πίνακες του ζωγράφου. Βουνά και βράχια ηλιοτροπικά γράφουν με χρώματα και φώτα τις ώρες και τις εποχές, ντυμένα άλλοτε με πορφύρες και άλλοτε με σκυθρωπά γκρίζα, όταν «μελανόπτερα σύννεφα αρμενίζουν» πάνω τους, σύμφωνα με τη λύρα του Κάλβου.»
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
Ο Π. Τέτσης γεννήθηκε στην Ύδρα το 1925 και εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στον Πειραιά το 1937. Επέστρεφε όμως κάθε καλοκαίρι στην Ύδρα, όπου άρχισε να ζωγραφίζει. Εκεί συνάντησε τον Χατζηκυριάκο–Γκίκα και τον Πικιώνη, που τους θεωρεί, έμμεσα, δασκάλους του. Το 1940 παίρνει τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής από τον Γερμανό Klaus Frieslander και, στη συνέχεια, σπουδάζει στην ΑΣΚΤ της Αθήνας (1943–1949). Ένα χρόνο πριν αποφοιτήσει, πραγματοποιεί την πρώτη του ατομική έκθεση, (1948, Ρόμβος). Το 1951 ξεκινάει και τη διδακτική του δραστηριότητα, ως επιμελητής στην έδρα ελεύθερου σχεδίου στο ΕΜΠ, με καθηγητή τον Χατζηκυριάκο-Γκίκα. Με υποτροφία του ΙΚΥ συνεχίζει τις σπουδές του στο Παρίσι (1953-56) όπου μεταξύ άλλων παρακολουθεί μαθήματα χαλκογραφίας με τον Ed. Goerg στην Ecole des Beaux Arts. Δίδαξε στo Τμήμα Σχεδιαστών του Αθηναϊκού Τεχνολογικού Ομίλου (1959-1962) και υπήρξε συνιδρυτής και δάσκαλος του Ελεύθερου Σπουδαστηρίου Καλών Τεχνών (Σχολή Βακαλό) – μαζί με τους Ελένη Βακαλό, Ασαντούρ Μπαχαριάν και Φραντζή Φρατζεσκάκη – (1958-1976).
Εκλέχτηκε καθηγητής στην ΑΣΚΤ της Αθήνας (1976), όπου δίδαξε ως το 1991 (πρύτανης από το 1989). Το 1993 έγινε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1999 τιμήθηκε με τον Ανώτερο Ταξιάρχη του Φοίνικος. Είχε και έχει έντονη εκθεσιακή δραστηριότητα: περισσότερες από 90 ατομικές εκθέσεις και πάρα πολλές ομαδικές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Συμμετείχε στην Μπιενάλε του Sao Paulo (1957) και στην Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας (1959). Η αναδρομική του έκθεση με τίτλο 35 χρόνια ζωγραφική (1992, Πινακοθήκη Πιερίδη), περιόδευσε στις δημοτικές Πινακοθήκες Μυτιλήνης, Πατρών, Καλαμάτας, Ρόδου και Χανίων. Ακολούθησαν και άλλες αναδρομικές εκθέσεις στην Εθνική Πινακοθήκη (1999), στη Φλωρεντία, την Κύπρο και αλλού.
Την έκθεση συνοδεύει πολυσέλιδος ομότιτλος κατάλογος, με όλα τα εκτιθέμενα έργα, και κείμενα των Κικής Δημουλά, Μαρίνας Λαμπράκη – Πλάκα, Τάκη Μαυρωτά και Ν. Π. Παϊσιου. Επιμέλεια Έκθεσης: Τάκης Μαυρωτάς. Διάρκεια έκθεσης: Μέχρι 13 Σεπτεμβρίου 2015
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ
Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β & Μ Θεοχαράκη
Βασιλίσσης Σοφίας 9 & Μέρλιν 1, τηλ. 210. 36 11206, www.thf.gr
Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή: 10:00-18:00
Πέμπτη: 10:00-20:00
[Euronews]

Τρίτη, 28 Απριλίου 2015

Έφυγε ο ζωγράφος Φώνης Ζογλοπίτης


Την περασμένη Παρασκευή μεσημέρι, έφυγε από τη ζωή ο ζωγράφος και εικαστικός Φώνης Ζογλοπίτης, ένας τοπιογράφος που αγάπησε τις φόρμες και τα χρώματα της χαλκιδικιώτικης φύσης, ένας καλλιτέχνης που αποτύπωσε το ίχνος της Ελλάδας, με χρωματοσκιές, στα έργα του, αλλά και ένας δημιουργός που μίλησε για τον άνθρωπο, που άφησε το άτομο να μιλήσει, μέσα από τις μοναχικές γυναικείες μορφές αλλά και μέσα από τις εικόνες της ανθρώπινης κατάστασης.
Ο Φώνης Ζογλοπίτης γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη, όπου έζησε τα πρώτα παιδικά χρόνια. Μετακόμισε οικογενειακά στον Πολύγυρο Χαλκιδικής, τόπο καταγωγής της μητέρας του. Από τον πατέρα του κατάγεται από το Ζογλόπι του νομού Καρδίτσας. Από το 1974 ζει και εργάζεται ως ζωγράφος στην Θεσσαλονίκη.

Πρωτοεμφανίζεται το 1974 με ατομική έκθεση στη «Μικρή Πινακοθήκη Διαγώνιος» του Ντίνου Χριστιανόπουλου, με την οποία συνεργάζεται μέχρι το κλείσιμό της. Έκτοτε εκθέτει το έργο του, κυρίως, στην Θεσσαλονίκη, αλλά και πανελλαδικά. 
Παράλληλα, δραστηριοποιείται σε κοινωνικούς – πολιτιστικούς φορείς της πόλης. Ιδρυτικό μέλος της Πανελλήνιας Πολιτιστικής Κίνησης και του Συλλόγου Καλλιτεχνών Εικαστικών Τεχνών Βορείου Ελλάδας. Μέλος του Καλλιτεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας. Στο διάστημα 1990 – 1992 λειτούργησε στο ατελιέ του, Τσιμισκή 115, την γκαλερί  "Ωχρα", όπου διοργάνωνε μικρές εικαστικές εκθέσεις νέων, κυρίως, καλλιτεχνών. 
Τα θέματα της ζωγραφικής του ήταν τοπία της φύσης, (Χαλκιδική – πέριξ Θεσσαλονίκης, Μάνη, νησιά κλπ), τοπία της πόλης (γωνιές , δρόμοι  Πολυγύρου και Θεσσαλονίκης). Χώροι εργασίας – μεταλλεία.
Άνθρωποι – Γυμνά στη θάλασσα. Εσωτερικοί χώροι του ατελιέ – γυμνά – προσωπογραφίες. Άνθρωποι σε στάσεις-εσωτερικά αστικών λεωφορείων.
  
Κάποιες απόψεις του για τη θεματογραφία του
«Στην ιστορία της τέχνης, αντικειμενικά, το τοπίο παίζει έναν τεράστιο ρόλο. Εξάλλου η ζωγραφική κινείται στη φύση και στους ανθρώπους. Είναι τα δύο κυρίαρχα θέματα. Εγώ έζησα αρκετά χρόνια στον Πολύγυρο και γύριζα αρκετά στη Χαλκιδική. Εκείνη την εποχή οι άνθρωποι δεν μου «πολυπήγαιναν», κι έτσι οδηγήθηκα σε μια άλλη σχέση με το τοπίο. Με το τοπίο ένας ζωγράφος μπορεί να εκφράσει πάρα πολλά πράγματα, και ατμόσφαιρες και τεχνικές. Είναι ένα θέμα που ουσιαστικά αναδεικνύει τη ζωγραφική».
Με τις ανθρώπινες φιγούρες ασχολήθηκε ο Ζογλοπίτης πολύ πριν καταπιαστεί με το τοπίο. Επανήλθε αρκετά χρόνια μετά. «Δεν είμαι καθόλου εγκεφαλικός αλλά, αντίθετα, βιωματικός. Επειδή χρησιμοποιώ πολύ τα λεωφορεία, μια κοινωνική καθαρά κατάσταση, προέκυψε κάποια ανάλογη θεματική έργων, όπου τα στοιχεία αναδεικνύονται έμμεσα και όχι άμεσα. Δεν καταπιάνομαι πχ με εκφράσεις ή χαρακτηριστικά προσώπων, αλλά προσπαθώ να καταγράψω τη δυσκολία που μεταφέρουν οι άνθρωποι σε τέτοιους ασφυκτικούς χώρους».
[Voria.gr]

Παρασκευή, 24 Απριλίου 2015

Δημοπρασία Ελληνικής Ζωγραφικής του Οίκου Βέργος

Ο γνωστός  ιδιοκτήτης του μεγάλου ελληνικού οίκου δημοπρασιών Πέτρος Βέργος δίνει νέο ραντεβού με τους φιλότεχνους. Και είναι σίγουρο ότι είναι πολλοί αυτοί που θα ανταποκριθούν.  

Η πλούσια συλλογή που παρουσιάζει ο καινούριος κατάλογος είναι ιδιαίτερα ελκυστική. Όχι μόνο επειδή περιλαμβάνει  84  έργα Ελλήνων ζωγράφων από τον 19ο αιώνα μέχρι και την εποχή μας, απεικονίζοντας έτσι διαφορετικές περιόδους και τάσεις της ελληνικής ζωγραφικής, αλλά κυρίως επειδή οι τιμές τους είναι προσαρμοσμένες στα οικονομικά δεδομένα της Ελλάδας εν μέσω κρίσης. Έτσι, μπορεί κάποιος να αποκτήσει έργα διάσημων καλλιτεχνών όπως του Γιαννούλη Χαλεπά (1851-1938) και του Νικηφόρου Λύτρα (1833-1904) με τιμή εκκίνησης τα 1500 και 2000 Ευρώ αντίστοιχα. 
Το εύρος των εκτιμήσεων διέρχεται όλη την κλίμακα των τιμών, σκαρφαλώνοντας στα  70.000 με 90.000 Ευρώ  για το Grand champ, ένα σύγχρονο έργο  [1988] του Παύλου Διονυσόπουλου. Ακολουθεί το έργο του Νίκου Χατζηκυριάκου Γκίκα «Πορτραίτο κοπέλας» [1939-1941] με τιμή εκκίνησης 30.000-40.000 Ευρώ και οι  «Δυο μορφές» [1938-45] του Γιώργου Μπουζιάνη που εκτιμάται από 20.000-30.000 Ευρώ.  Τους ίδιους και άλλους διάσημους καλλιτέχνες συναντάει ο αναγνώστης του καταλόγου και σε έργα με χαμηλότερες τιμές, τα οποία  ασφαλώς ουδόλως υστερούν από τα άλλα αριστουργήματα επώνυμων, όπως του Προσαλέντη, του Γερμενή, του Φασιανού, του Γεραλή, του Γαΐτη, του Μπόκορου, του Θωμόπουλου, του Μαλέα, του Παρθένη, του Μόραλη, του Εγγονόπουλου, του Πεντζίκη, του Τσίγκου και άλλων μεγάλων κλασικών και νεότερων δημιουργών που εκτίθενται σε τιμές δυσανάλογα μικρές σε σχέση με την αντικειμενική τους αξία.  Χαρακτηριστικά αναφέρουμε τα μνημειώδη έργα του Νικηφόρου Λύτρα «Γυναίκα που γνέφει» (1891) στα 2.000-3.000 Ε και του Σπύρου Βασιλείου «Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης» (1929) στα 8.000-12.000 Ευρώ. 
Η Δημοπρασία πραγματοποιείται στις 9 Μαΐου στο Ζάππειο Μέγαρο, ενώ από την Τετάρτη, 6 Μαΐου μέχρι την Παρασκευή, 8 Μαΐου, στις Zoumboulakis galleries, πλατεία Κολωνακίου 20, θα εκτίθενται τα έργα για το κοινό. 
[Βικτωρία Φ. Κουτσουπιά, για το Ι.Μ.Ε.Τ. Artem]

Κυριακή, 19 Απριλίου 2015

Πέθανε ο ζωγράφος Γιώργος Γκολφίνος


Ο ζωγράφος και Καθηγητής του Τµήµατος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Σπουδών του ΑΠΘ, Γιώργος Γκολφίνος, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 67 ετών.

Ο Γιώργος Γκολφίνος γεννήθηκε στο Βέλο Κορινθίας το 1948. Σπούδασε πρώτα γραφικές τέχνες στο Κέντρο Τεχνολογικών Εφαρμογών και στη συνέχεια στην Α.Σ.Κ.Τ. ζωγραφική με τον Γ. Μόραλη και σκηνογραφία με τον Β. Βασιλειάδη. Όλα τα χρόνια των σπουδών ήταν υπότροφος του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών (Ι.Κ.Υ.) και διακρίθηκε με 2 βραβεία και 5 επαίνους.
Με υποτροφία του Ι.Κ.Υ. συνέχισε τις σπουδές του στην «Ecole Nationale Superieure des Beaux-Arts» στο Παρίσι με τον J. Lagrange και μετά με τον L. Cremonini. Επίσης, παρακολούθησε μαθήματα Τεχνολογίας Υλικών με τον Abraam Pingas στην ίδια σχολή. Από το 1999 ήταν Καθηγητής ζωγραφικής στο Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του Α.Π.Θ.

Συμμετείχε σε επιτροπές του υπουργείου Πολιτισμού και αλλού, ενώ από το 1980 πραγματοποίησε πολλές ατομικές εκθέσεις. Συμμετείχε σε πολλές ομαδικές σε Ελλάδα, Κύπρο, Πολωνία, Γαλλία,Αγγλία, Γερμανία, Αμερική, ενώ έργα του βρίσκονται σε Μουσεία και σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Η κηδεία του θα γίνει σήμερα, Κυριακή 19 Απρίλη, στις 11 το πρωί, στο χωριό του,  Βέλλο Κορινθίας.
Το διοικητικό συμβούλιο του ΕΕΤΕ, με συλλυπητήριο μήνυμά του, εξέφρασε τη βαθιά θλίψη του για το θάνατο του ζωγράφου, ο οποίος έφυγε από κοντά μας, αφήνοντας δυσαναπλήρωτο κενό  στο χώρο της σύγχρονης ελληνικής τέχνης και στους μαθητές του.

[naftemporiki.gr]

Κυριακή, 5 Απριλίου 2015

Τρεις φίλοι καλλιτέχνες εκθέτουν τα έργα τους

Το Σάββατο στις 4 Απριλίου 2015 έληξε  η παρουσίαση των τριών εκθέσεων που λειτουργούσε από τις 5 Φεβρουαρίου στην Πινακοθήκη Βογιατζόγλου. Τρεις φίλοι καλλιτέχνες, που από διετίας εργάζονται φιλοξενούμενοι του Γ. Βογιατζόγλου στο κτίριο δίπλα στην Πινακοθήκη του, παρουσίασαν τη δουλειά τους. Το γεγονός ότι εξέθεσαν σε κοινό χώρο, δε σημαίνει ότι η έκθεση ήταν κοινή. Καθένας τους διαθέτει  διαφορετικό καλλιτεχνικό ύφος και εντελώς ξεχωριστή έκφραση.
Ο Αχιλλέας Πιστώνης, με τη διερευνητική ματιά των αποτυπωμένων προσώπων, την κυριαρχία του γκρίζου στη χαμηλή χρωματική του γκάμα και το στοιχείο της έντασης σε μεγάλων διαστάσεων έργα, προσδίδει στα πορτρέτα του εσωστρέφεια, που προκαλεί μια ελαφριά θλίψη στο θεατή.
Ο Βασίλης Σελιμάς, αντίθετα, με μικρών διαστάσεων έργα, κάποια στα όρια της μικρογραφίας, διακρίνεται για την ανάδειξη προσωπικών χαρακτηριστικών. Κυρίως παρουσιάζει την ατομικότητα του ανθρώπου, τη μοναξιά του, που δείχνει αδιαπέραστη, αλλά του προσδίδει ένα βάθος ελευθερίας.
Ο Αντώνης Τσακίρης σε εντελώς άλλη διάσταση,  βλέπει τον άνθρωπο σε σχέση με το γύρω κόσμο: αστικό τοπίο, έρωτας, υποχρεώσεις. Χρησιμοποιεί συμβολισμούς, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα σύγχρονο κοινωνικό κόμικ, δομημένο με σουρεαλιστικές προεκτάσεις.

Όσοι φιλότεχνοι δεν κατάφεραν να επισκεφτούν την έκθεση των τριών φίλων στην Πινακοθήκη Βογιατζόγλου στη Νέα Ιωνία, θα έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν τα έργα τους μέσα από τον κατάλογο «Κτίριο 1». Ο πρόλογος του συλλέκτη Γιώργου Βογιατζόγλου, μαζί με τα κείμενα του συγγραφέα Αύγουστου Κορτώ και της επιμελήτριας της έκθεσης Ελένης Κυπραίου, δείχνουν μια πολύ ενδιαφέρουσα δουλειά, που αξίζει κανείς να τη γνωρίσει.
[Μαρία Ωραιοζήλη Κουτσουπιά]
Πληροφορίες: www.ktirioena.com
www.vogiatzogloucollection.gr