Κυριακή, 21 Απριλίου 2013

Έλληνες Ζωγράφοι: Κώστας Λούστας

Click to zoom in...  Γεννήθηκε το 1933 στην Αθήνα από μητέρα Αθηναία, μεγάλωσε όμως στη Φλώρινα, καθώς ο πατέρας του καταγόταν από το Νυμφαίο. Ξεπερνώντας τις αντιρρήσεις του συντηρητικού πατέρα,  ράφτη στο επάγγελμα, κατάφερε να σπουδάσει στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, με δάσκαλο το Γιάννη Μόραλη. Παράλληλα έκανε και μουσικές σπουδές.
Το 1957 πραγματοποίησε την πρώτη του έκθεση στη Φλώρινα και το 1961, με τη βοήθεια του ποιητή Γ. Βαφόπουλου, στη  Χ.Α.Ν.Θ. Θεσσαλονίκης.
Από το 1963 ως το 1965 έζησε στη Νέα Υόρκη και συνεργάσθηκε με τις Γκαλερί «Di Salvo», «Chase», «Chevance» και την «Galerie Internationale». Οι ατομικές εκθέσεις του εκεί, τον ανέδειξαν σε διεθνές επίπεδο.
 Το 1968 επέστρεψε στην Ελλάδα και πραγματοποίησε έκθεση στην Αθήνα. Επί μια τριετία   (1968-1971) δίδαξε σχέδιο στη Σχολή Δημητρέλη στη Θεσσαλονίκη, όπου και εγκαταστάθηκε. Δεν έπαψε όμως να εκθέτει και στο εξωτερικό, όπως το 1969 στο Λονδίνο και το 1972 στη Νέα Υόρκη. Τελευταία έκθεση εκτός Ελλάδας ήταν στο Λονδίνο το 1999.
Αντίστοιχη συνέχεια είχαν και οι εκθέσεις στην Ελλάδα. Πρόσφατη είναι η τελευταία του έκθεση στη Θεσσαλονίκη (ATRION, Μάρτιος 2013). Συνολικά ξεπερνούν τις εξήντα οι ατομικές παρουσιάσεις και αναρίθμητες είναι οι συμμετοχές του σε ομαδικές εκθέσεις. Η σχέση του όμως με τις Τέχνες δεν περιορίζεται στη ζωγραφική. Ποιητικά και πεζά έργα του δημοσιεύονται σε λογοτεχνικά περιοδικά. Πλούσια είναι και η αρθρογραφία του στον Τύπο.
Το 1977 τιμήθηκε με βραβείο από την Εταιρεία Ελλήνων Καλλιτεχνών. Για πολλά χρόνια συμμετείχε στην εικαστική επιτροπή των Δημητρίων και διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης. 
Η ζωγραφική του χαρακτηρίζεται ως ιδιότυπη και προσωπική, καθώς διαθέτει «αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά ενός προσωπικού εξπρεσιoνισμoύ». Παραστατική, με χρώματα «διαφανή, μελωδικά και πλούσια, συγχρονισμένα με μια μουσική αντίληψη», έχει ποικίλη θεματολογία: πορτρέτα, νεκρές φύσεις, καθημερινά αντικείμενα, μουσικά όργανα, θαλασσινά τοπία.
 «….Με συνεχή πλούσια παραγωγή 50 ετών, ζωγράφος με κορυφαία ταλέντα, έχει ευρύ συλλεκτικό κοινό. ….Πρόκειται για ζωγραφική καθαυτή, δηλ. αστραπιαία οπτική σύλληψη του θέματος και γρήγορα μεταγραφή του στο τελάρο, με κινήσεις και χρώματα εξπρεσιονιστικά, σχεδόν βίαια, αλλά αθώα, παιδικά πολλές φορές… Ο Λούστας ζει το τοπίο, γίνεται ένα με τη Βορειοελλαδίτικη υγρασία που βαραίνει τα χρώματα και θυμίζει τις τονικότητες των Ολλανδών τοπιογράφων».  (Χάρης Καμπουρίδης, «Νέα», 25 Οκτωβρίου 2006).
«Ο Λούστας αν και βαθύτατα συναισθηματικός δεν παρασύρεται σε εύκολες και εξεζητημένες διατυπώσεις, σε συνήθεις συνθετικές λύσεις και σε διάφορα οπτικά ευρήματα. Αντίθετα η γλώσσα του είναι έντονα ποιητική και λυρική εξαιτίας της ιδιαίτερης τονικότητας του χρώματος, η δε γραφή του είναι εξαιρετικά ασφαλής και σίγουρη όπου χρώμα και φως συνθέτουν ένα σύνολο αυστηρά δομημένο και με ακρίβεια οργανωμένο» (Μίλτος Παπανικολάου, Καθ. Ιστορίας της Τέχνης).
Έργα του βρίσκονται σε πολυάριθμες δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα, στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη.
[επιμ. Φώτης Κουτσουπιάς, Αντιπρόεδρος Ι.Μ.Ε.Τ. Αrtem.gr]

Κυριακή, 14 Απριλίου 2013

Έλληνες Ζωγράφοι: Έκτωρ Δούκας

Ο Έκτωρ Δούκας, διακεκριμένος Έλληνας ζωγράφος, γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1885.
Φοίτησε στην Ακαδημία του Μονάχου ενώ παράλληλα παρακολουθούσε τον Λούντβιχ φον Λοφτς στο εργαστήριό του. Συνέχισε τις σπουδές του στην Ακαδημία Ζουλιάν στο Παρίσι.
 Το εικαστικό του έργο ήταν βαθιά επηρεασμένο από τη  «Σχολή του Μονάχου». Ο ίδιος ωστόσο διαμόρφωσε ένα ιδιαίτερο ύφος ανάμεσα στον ακαδημαϊσμό, τον ιμπρεσιονισμό και τον εξπρεσιονισμό. Το προσωπικό στοιχείο του Δούκα κυριαρχεί στις  ποικίλες εμπνεύσεις του. Η θεματολογία του περιλαμβάνει προσωπογραφίες, απεικόνιση νεκρών φύσεων, τοπιογραφίες, θαλασσογραφίες και  συνθέσεις σε καμβά.
«Οτιδήποτε θυμίζει μια αποκομμένη και ξεκάρφωτη μεταφορά της φύσης το αποφεύγω ως θέμα... Εκείνο που με απασχολεί είναι να μπορώ να δίνω τη δυνατότητα στον φιλότεχνο να καταλαβαίνει το έργο μου χωρίς τη βοήθεια επεξηγήσεων. Αξιόλογος ζωγραφικός πίνακας είναι, κατά τη γνώμη μου, εκείνος που δε θέλει καν τίτλο.»
Σε ηλικία 32 ετών εγκαταστάθηκε στο Μόναχο. Την ίδια χρονική περίοδο άρχισε να εκθέτει έργα του στην Ελλάδα -τη μεγάλη του αγάπη- όπου και εγκαταστάθηκε αργότερα. Εκτός από ατομικές εκθέσεις, συμμετείχε και σε μεγάλες ομαδικές, όπως στη Μπιενάλε της Βενετίας το 1934 και στις Πανελλήνιες Εκθέσεις του 1948, του 1952, του 1963 και του 1967.
 Από τα έργα του εξωτερικού, ιδιαίτερα ευμενή σχόλια απέσπασαν οι προσωπογραφίες της Δούκισσας του Μακλεμβούργου και της πριγκίπισσας Άρρενμπεργκ. Πίνακες από το πλούσιο έργο του εκτίθενται σε όλες τις μεγάλες πινακοθήκες και σε πολλές ιδιωτικές συλλογές. 
Πέθανε στην  Αθήνα το 1969.
[επιμ. Φώτης Δ. Κουτσουπιάς, Αντιπρόεδρος Ι.Μ.Ε.Τ. artem.gr]

Παρασκευή, 5 Απριλίου 2013

Ο Πικάσο σε συνέντευξή του προς τον διάσημο συγγραφέα Τζιοβάνι Παπίνι

Ο Πικάσο σε συνέντευξή του προς τον διάσημο συγγραφέα Τζιοβάνι Παπίνι, έλεγε τα εξής:
«Στην τέχνη, ο λαός δεν αναζητά πλέον ανακούφιση και εξύψωση. Αλλά οι λεπτεπίλεπτοι, οι πλούσιοι, οι αργόσχολοι, αναζητούν το καινούργιο, το παράδοξο, το πρωτότυπο, τ
ο ασυνήθιστο, το σκανδαλώδες. Και εγώ, από τον κυβισμό και έπειτα, ικανοποίησα τους σοφούς και τους κριτικούς με όλες τις ευμετάβλητες σαχλαμάρες που μου έρχονταν στο κεφάλι, και όσο λιγότερο με καταλάβαιναν τόσο περισσότερο με θαύμαζαν. Με το να διασκεδάζω με αυτά τα παιχνίδια, αυτές τις κουταμάρες, αυτές τις σπαζοκεφαλιές, έγινα διάσημος και μάλιστα πολύ γρήγορα. Και η διασημότης για ένα ζωγράφο σημαίνει πωλήσεις, κέρδη, περιουσία, πλούτη. Και σήμερα όπως ξέρεις είμαι διάσημος, είμαι πλούσιος. Αλλά όταν βρίσκομαι μόνος με τον εαυτό μου, δεν έχω το
κουράγιο να θεωρούμαι καλλιτέχνης με τη μεγάλη και την παλιά σημασία της λέξεως. Αυτοί ήσαν μεγάλοι ζωγράφοι, ο Τζιότο, ο Ρέμπραντ, ο Τισιανός, ο Γκόγια.
Δεν είμαι παρά ένας κοινός σαλτιμπάγκος, που κατάλαβε το πνεύμα των καιρών του και εξήντλησε όσο καλύτερα μπορούσε τη βλακεία, τη ματαιοδοξία, τη φιλοχρηματία των συγχρόνων του. Είναι πικρή η εξομολόγησή μου, πιο θλιβερή απ' όσο φαίνεται, αλλά έχει τη χάρη να είναι ειλικρινής».
Ο δε Νταλί έγραφε: Σήμερα η προτίμηση για το ελάττωμα είναι τέτοια, που μόνο οι ατέλειες και κυρίως η ασχήμια θεωρούνται ιδιοφυΐα. Όταν μια Αφροδίτη μοιάζει με βάτραχο, οι σύγχρονοι ψευτοεστέτ αναφωνούν: Είναι δυνατό, είναι ανθρώπινο!
[Ευχαριστούμε  τον θρησκειολόγο-εικαστικό Δημήτρη Καραμάτσκο για την ενδιαφέρουσα συμβολή στο ιστολόγιό μας -Αντώνης Κουτσουπιάς, Πρόεδρος Ι.Μ.Ε.Τ artem.gr]