Έλληνες Ζωγράφοι: Γιάννης Ξηρόκωστας

Ο Τζον Ξέρον ή Γιάννης Ξηρόκωστας (1890–1967) ήταν Ελληνοαμερικανός ζωγράφος.
Γεννήθηκε στον Ίσαρη Αρκαδίας, όπου τέλειωσε το δημοτικό και το Σχολαρχείο. Από μικρός έδειξε το πάθος του για τη ζωγραφική. Στους τοίχους του σπιτιού του συνήθιζε να ζωγραφίζει ήρωες του '21. Ο συμμαθητής του Γρ. Καραλής θυμόταν πως όταν ήταν μικρό παιδάκι έλιωνε μούρα που μάζευε στους αγρούς για να τα χρησιμοποιεί ως χρώματα ζωγραφικής.

Το 1904 μετανάστευσε στο Πίτσμπουργκ των ΗΠΑ για βιοποριστικούς λόγους. Η σκληρή δουλειά του βιοπαλαιστή μετανάστη δεν μείωσε το πάθος του για την τέχνη. Αφού εργάστηκε 6 χρόνια στο Πίτσμπουργκ, την Ινδιανάπολη και τη Νέα Υόρκη ως λούστρος, πωλητής και καθαριστής, μετακόμισε στην Ουάσιγκτον, όπου άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα τέχνης στη Σχολή Καλών Τεχνών Κόρκοραν. Τα μαθήματα αυτά, όπως είναι φυσικό για την εποχή εκείνη, επικεντρώνονταν στην παραδοσιακή ακαδημαϊκή τέχνη. Η πρώτη του επαφή με την μοντέρνα τέχνη θα έρθει λίγα χρόνια αργότερα, το 1916, σε μια έκθεση που οργανώθηκε από συμφοιτητές του. Τα επίπεδα χρώματα των έργων και η εκφραστική τους παραμόρφωση έκαναν μεγάλη εντύπωση στον Ξέρον.

Το 1920 μετακόμισε στη Νέα Υόρκη και έγινε φίλος με άλλους καλλιτέχνες του μοντέρνου ρεύματος όπως ο Αβραάμ Γουόλκοβιτς και ο Γιοακίν Τόρες-Γκαρσία. Μελέτησε, όσο μπορούσε, τις νέες τάσεις και συμμετείχε σε συλλογικές εκθέσεις το 1921 και το 1922.

Αναμνηστική πινακίδα στην είσοδο του σπιτιού
του Γιάννη Ξηρόκωστα στον Ίσαρη Αρκαδίας

Το 1927 μετακομίζει στο Παρίσι και βρίσκεται πλέον στην καρδιά της πρωτοπορίας στην τέχνη. Στέλνει ανταποκρίσεις ως κριτικός τέχνης σε διάφορα αμερικανικά έντυπα. Τα άρθρα του φανερώνουν την βαθιά κατανόηση της μοντέρνας τέχνης, τα δε έργα του της ίδιας περιόδου αποκαλύπτουν τη μετάβαση από την κλασσική φόρμα, που τα πρώτα του χρόνια ακολουθούσε, σε νέες, πρωτοποριακές εκφράσεις του ταλέντου του. Το 1931 κάνει την πρώτη του ατομική έκθεση στη «Galèrie de France» με έργα επηρεασμένα από τον κυβισμό και την αφηρημένη τέχνη.
Το 1935 και το 1937 κάνει δυο εκθέσεις στη Νέα Υόρκη και το 1938 επιστρέφει στις ΗΠΑ οριστικά. Ο κύκλος των Αμερικανών ζωγράφων της αφηρημένης τέχνης τον υποδέχεται πλέον ως καταξιωμένο καλλιτέχνη του Παρισιού. Του αναθέτουν την εκτέλεση μιας τοιχογραφίας με αφηρημένο θέμα στο παρεκκλήσι των φυλακών της Νέας Υόρκης στη νήσο Ράικερ. Από το 1939 ξεκινάει η συνεργασία του με το Μουσείο Γκούγκενχαϊμ που θα διαρκέσει μέχρι τον θάνατό του το 1967. Τα έργα των επόμενων δεκαετιών παραλληλίζονται με τα έργα του Καντίνσκι. Οι δημιουργίες του χαρακτηρίζονται από συγκοπτόμενους ρυθμούς και μια αυστηρή γεωμετρία. Τα χρώματα και η δομή οδηγούν στην καθαρότητα του κονστρουκτιβισμού. Η γεωμετρική οργάνωση του πεδίου και τα καθαρά χρώματα θα γίνουν το σήμα κατατεθέν του.

Το καλοκαίρι του 1966 διοργανώθηκε από το Υπουργείο Παιδείας και το Μουσείο Γκούγκενχαϊμ μια έκθεσή του στο Ζάππειο και δυο από τα έργα του αγοράστηκαν από την Εθνική Πινακοθήκη. Το Ελληνικό κράτος τον τίμησε με ανώτατο παράσημο για την προσφορά του στην τέχνη. 

Πηγές Κυριακόπουλος, Biography at ART TOPOS, Βικιπαίδεια.

Έλληνες Ζωγράφοι: Δημήτρης Ευθυμίου

Ο Δημήτρης Ευθυμίου γεννήθηκε στο Στανό Χαλκιδικής το 1955.  Παιδί πολύτεκνης οικογένειας, σε ηλικία 18 ετών μετακόμισε στη  Θεσσαλονίκη. 

Παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής στην ιδιωτική σχολή “ABC”.  Στη συνέχεια, είχε την τύχη να μαθητεύσει δίπλα στον Ιωάννη Βράνο  και τον Ιάσωνα Μολφέση. Ωστόσο, θεωρεί κατ’ εξοχή δάσκαλό του τον  Δημήτρη Βεργίδη, στο ατελιέ του οποίου διδάχτηκε τα μυστικά της  ζωγραφικής. 
Στις κατά  καιρούς επισκέψεις του στο Άγιο Όρος και συγκεκριμένα στα  Καυσοκαλύβια, γνώρισε κάποιον ιερομόναχο, το Μάξιμο, κοντά στον  οποίο έζησε επί δύο μήνες, προκειμένου να μυηθεί στις βασικές τεχνικές  της βυζαντινής αγιογραφίας. 
Βέβαια, ο ίδιος ο Δημήτρης Ευθυμίου διαμόρφωσε τη δική του τεχνική,  στην οποία εντοπίζει κανείς στοιχεία από όλους τους «δασκάλους» του.  Το 1998 παρουσίασε την πρώτη του ατομική έκθεση “ΤΕΧΝΗ ΕΝ  ΧΟΡΩ”. 

 Ακολούθησαν στην πορεία των χρόνων πολλές ακόμη ατομικές,  αλλά και ομαδικές εκθέσεις. Ενδεικτικά  αναφέρεται η συμμετοχή σε  ομαδικές εκθέσεις όπως της ΕΛΑΣ στη ΔΕΘ, στις “ΧΑΜΕΝΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ”  στο Μουσείο Ιστορίας και στην “ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ” στο Μουσείο  Μουσικών οργάνων. 
Διοργάνωσε ατομικές εκθέσεις στη Θεσσαλονίκη και στην Πράγα με  τίτλο “ΠΤΥΧΕΣ” - THE ART OF THE ARTS.  Στον πανελλήνιο διαγωνισμό ζωγραφικής της Πολεμικής Αεροπορίας,  κατέκτησε το δεύτερο  βραβείο.  Δίδαξε υαλογραφία και ελεύθερο σχέδιο στα ΙΕΚ του Δήμου  Θεσσαλονίκης  και στην ιδιωτική σχολή “ΧΕΙΡΟΠΟΙΗΜΑΤΑ”.  Σήμερα ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη, στην περιοχή του Αγίου  Δημητρίου, όπου διατηρεί και το ατελιέ του.   
[Ανδρέας Δ. Ανδρεάδης]

Άλλ έργα του:

\

 

Έλληνες Ζωγράφοι: Θανάσης Χρήστου

O ζωγράφος Θανάσης Χρήστου γεννήθηκε το 1947 στα Ξανθόγια, ένα γραφικό χωριό του Ν. Πέλλας. Ο πατέρας του ήταν έμπορος και η μητέρα του καταγόταν από εύπορη οικογένεια της Φλώρινας. Είναι ο μικρότερος από τα τρία αγόρια της οικογένειας.  Από νωρίς φάνηκε το ταλέντο του, καθώς οι ευαισθησίες του έβρισκαν διέξοδο μέσα από την τέχνη. Ακολούθησε το επάγγελμα του μουσικού - μαέστρου στο στρατό. Με τη ιδιότητα του στρατιωτικού βρέθηκε στην Αθήνα, κατά τη δεκαετία του ‘70. Εκεί μαθήτευσε κοντά στους μεγάλους ζωγράφους της εποχής. Ανέπτυξε προσωπική φιλία με τους ζωγράφους Βασιλείου, Παπαλουκά και Τέτση. Συνδέθηκε ιδιαίτερα με τον Καρασμαίλη, από τον οποίο διδάχτηκε την θαλασσογραφία. Η επίμονη και επί σειρά ετών ενασχόληση με αυτήν, τον ανήγαγε σε έναν από τους κορυφαίους θαλασσογράφους. Αποσύρθηκε κάπως πρόωρα από το επάγγελμα του στρατιωτικού μουσικού για να αφιερωθεί εξ’ ολοκλήρου στη ζωγραφική, η οποία αποτέλεσε το μεγάλο του πάθος. Μετά τη συνταξιοδότησή του εγκαταστάθηκε στη Βέροια. Επί σειρά ετών διατηρούσε ατελιέ μαζί με το γιο του Τάσο, επίσης ζωγράφο. Αρχικά το εργαστήριο του Θανάση Χρήστου στήθηκε στην οδό 16 ης Οκτωβρίου, στη συνέχεια μετακόμισε στην οδό Τρύφωνος και τελευταία στην οδό Κεντρικής. Τα έργα του, κυρίως ελαιογραφίες, χαρακτηρίζονται από έντονο νατουραλισμό. Κυρίαρχο θέμα στους πίνακες του υπήρξε ασφαλώς η θάλασσα σ’ όλο της το μεγαλείο, ωστόσο αγαπημένα του θέματα αποτέλεσαν επίσης οι ομορφιές της φύσης σε όλες της τις εκφάνσεις. 

Παιδικές και νεανικές μορφές ή φιγούρες ηλικιωμένων χωρικών που ζουν σ’ αυτήν τη φύση αποτυπώνουν την αίσθηση μιας αρμονικής σύνδεσης μεταξύ ανθρώπου και φυσικού περιβάλλοντος, όπως το βίωσε ο ίδιος στα παιδικά του χρόνια. Ο Θανάσης Χρήστου, το διάστημα που ζωγράφιζε στο ατελιέ του, δε δίσταζε να μοιραστεί τα μυστικά της τέχνης του με φιλότεχνους, οι οποίοι εξελίχτηκαν σε μαθητές του, όπως ο θαλασσογράφος Βαγγέλης Δέλιος, η Ελένη Κοκκινίδου και άλλοι. Έχει στο ενεργητικό του πάρα πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στη Ελλάδα και στο εξωτερικό: Τορόντο, Βρυξέλλες, Μόναχο και αλλού. Έργα του έχουν δημοπρατηθεί από μεγάλους οίκους. Αρκετά έργα του βρίσκονται σε Δημαρχεία, Νομαρχίες, Δικαστικούς Χώρους, στο Ναυτικό Μουσείο Πειραιά και σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. [Βικτωρία Φ. Κουτσουπιά]

Άλλα έργα του του:

Ελληνες Ζωγράφοι: Θέμης Κελέκης

Ο Θέμης Κελέκης που συγκαταλέγεται στους κορυφαίους ζωγράφους της εποχής μας, με πολλά διεθνή βραβεία και τιμητικές διακρίσεις, γεννήθηκε στην Καβάλα το 1936. Μαθήτευσε κοντά στο μεγάλο ζωγράφο Γ. Χατζόπουλο που ήταν αδελφός της μητέρας του, και συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Παρίσι. Κατάφερε να ξεχωρίσει με την πρωτοποριακή τεχνοτροπία του και πραγματοποιήσει πάνω από 160 ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο Εξωτερικό. Τιμήθηκε με σημαντικά βραβεία καλλιτεχνικής αξίας. Ενδεικτικά, έλαβε το Α’ βραβείο στην έκθεση ευρωπαίων ζωγράφων στο Παρίσι το 1977 για το έργο του με σπάτουλα «Γέρο Ναυτικός», το B´ βραβείο για το έργο του με σπάτουλα «Συντροφιά» στο Τόκιο το 1987, το ειδικό βραβείο της Πανελλήνιας Εταιρείας Γραμμάτων για το βιβλίο του «Το κορίτσι της άλλης ζωής» το 1984, το Β’ Βραβείο: Ευρωπαίων ζωγράφων Παρίσι το 1985 για το πίνακα «Το κορίτσι»,τιμητική διάκριση από την Πανελλήνια Εταιρία Γραμμάτων Τεχνών 1984 για το βιβλίο του «Το κορίτσι της άλλης ζωής», τιμητική διάκριση από την «Τέχνης Φλόγα» για την προσφορά του στα καλλιτεχνικά δρώμενα της Καβάλας 2006.

Κύρια τεχνική τεχνοτροπία στο έργο του είναι αυτή της σπάτουλας. Τα περισσότερα ζωγραφικά του έργα έχουν θέμα τις δύο μεγάλες του αγάπες, "Το κορίτσι της άλλης ζωής" και τη θάλασσα. Επίσης, έχει γράψει διηγήματα και κείμενα με θέμα τη θάλασσα και το υποβρύχιο ψάρεμα, όπως το βιβλίο "Ένας βετεράνος ψαροτουφεκάς θυμάται", ενώ ως ποιητής και συνθέτης έχει μελοποιήσει πολλά τραγούδια του. Ζει και εργάζεται στην Καβάλα και το "Ησυχαστήριο"-ατελιέ, όπως το αποκαλεί, βρίσκεται επι της οδού Ομονοίας.
Στο βιβλιο του "Το κοριτσι της αλλης ζωης" αυτοβιογραφείται αφηγηματικά παραθέτοντας ξεχωριστά βιώματα που σημάδεψαν την μετέπειτα καλλιτεχνική του πορεία. 
Δείτε το σύντομο βίντεο απο την έκθεση στο Φιλολογικό Συλλόγο «Παρνασσός» (ΕΔΩ) που φιλοξενήθηκε σε έκθεση ζωγραφικής του. Ο ζωγράφος μιλάει για τη θεματική των έργων του.

(απο το Ιστορικό Αρχείο ΕΡΤ - Γεγονότα Δεκαετίας 1970).

[artemnotes]

 

 Ένα ακόμη βίντεο, ταξίδι στα έργα του Θέμη Κελέκη!

Μέρος ποιητικής συλλογής αφιερωμένης στο συγγραφέα και ζωγράφο Θ. Κελέκη...

Δημοτική Πινακοθήκη Πατρών: Τρεις Γενιές Ελληνικής Ζωγραφικής

Η Δημοτική Πινακοθήκη Πατρών επαναλειτουργεί με την έκθεση «Τρεις γενιές ελληνικής ζωγραφικής» από τις Συλλογές της Πινακοθήκης Σύγχρονης Τέχνης Αιτωλοακαρνανίας Χρήστου και Σοφίας Μοσχανδρέου Ι. Π. Μεσολογγίου, η οποία φιλοξενείται στην πόλη από τις 27 Ιούνη. Η έκθεση εντάσσεται στην ενότητα συνεργασιών της Δημοτικής Πινακοθήκης Πατρών με Πινακοθήκες, Ιδρύματα και Μουσεία της χώρας.
Είναι η δεύτερη φορά, έπειτα από 18 ολόκληρα χρόνια, που συνεργάζονται εικαστικά οι δύο γειτονικές πόλεις. Για την ενότητα των έργων της συλλογής που παρουσιάζονται στην έκθεση, στην οποία συνυπάρχουν τρεις γενιές καταξιωμένων Ελλήνων καλλιτεχνών, η ιστορικός τέχνης Λουίζα Καραπιδάκη αναφέρει μεταξύ άλλων:

«Τα έργα παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και στο επίπεδο της θεματολογίας τους, εξαιτίας της οποίας ενσωματώνονται δυναμικά μέσα στη μουσειακή συλλογή παρέχοντας πολλαπλές δυνατότητες αξιοποίησης. Οι περισσότεροι καλλιτέχνες διαπραγματεύονται αισθητικά τοπιογραφίες με ρεαλιστικές τάσεις ή με έντονη αφαιρετικότητα, άλλοτε με ονειρική διάθεση και ενίοτε μεταφυσική. Μεγάλος είναι και ο αριθμός καλλιτεχνών που επικεντρώνονται σε θέματα της αστικής ζωής, από τις σκηνές της καθημερινότητας μέχρι τις οικιστικές αποτυπώσεις. Μία άλλη αρκετά μεγάλη ενότητα αφορά τα ανθρωποκεντρικά έργα, που πέρα από την πρώτη ανάγνωση της εικονιζόμενης ανθρώπινης φιγούρας διαπραγματεύονται και άλλες σημαίνουσες έννοιες, από τον έρωτα μέχρι τη μοναξιά, από την ομορφιά μέχρι την επιθυμία, από την απώλεια μέχρι την απόρριψη. Φυσικά δεν απουσιάζουν και τα έργα που απεικονίζουν αφηγηματικές εικόνες γεμάτες συμβολισμούς ή που κινούνται στη σφαίρα του μύθου, ενώ ακολουθούν τα εντελώς μινιμαλιστικά έργα γεωμετρικής κυρίως αισθητικής, που προδίδουν τη σχέση της σημερινής τέχνης με το design, τις διαφορετικές αισθητικές προσεγγίσεις και τους ποικίλους τρόπους επικοινωνίας με τον θεατή».
Την έκθεση επιμελείται ο μουσειολόγος Ξενοφών Παπαευθυμίου. Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες: Ζωγράφοι: Αβραμίδης Δημοσθένης, Αδαμάκης Γιάννης, Αθηναίος Στρατής, Αμάραντος Δ. Μιχαήλ, Αδριανός Σωτήρης, Ανδρουτσάκης Στάθης, Αποστολάτου Εύα, Αρφαράς Μιχάλης, Βαμβατήρα Μάγδα, Βασιλάκη Μαρία, Βασιλειάδης Παύλος, Βατανίδης Στάθης, Γεωργιοπούλου Βίκυ, Γιαγιάννος Απόστολος, Γκολέμας Μίλτος, Δαββέτας Δημοσθένης, Δεβετζής Ανδρέας, Δέδος Ζήκος, Δελή Ελένη, Δήμος Τάσος, Δουκάκης Φραγκίσκος, Ευθυμίου Ιωάννα, Θεοφίλης Χρήστος, Καγκλής Τζουλιάνο, Καμπάνης Μάρκος, Κανά Ειρήνη, Καρακατσάνης Βασίλης, Κατημερτζόγλου Γεώργιος, Κατσουλίδη Μαριάννα, Κεχαγιόγλου Χρήστος, Κληρονόμος Νικόλας, Κόκκαλης Πάνος, Κόκορης Μιχάλης, Κοντέλλης Ανδρέας, Κοντογιαννοπούλου Λήδα, Κοντοσφύρης Χάρης, Κουρσάρης Σπύρος, Κουτσούρης Γιάννης, Κροντηρά Μαρίνα, Κτιστοπούλου Μαρία, Λασηθιωτάκης Γιάννης, Λατινοπούλου Αθηνά, Λιβάνης Στάθης, Μακρής Θανάσης, Μαρτίνου Ελεάννα, Μποβιάτσου Λαμπρινή, Νικολάου Ανδρέας, Παπαδημητρίου Ελενα, Παπανικολάου Ηλίας, Παπούλα - Μαυρίδη Λίλα, Παρχαρίδης Ηρακλής, Πάτσιος Κων/νος, Πατσόγλου Αριστείδης, Ραζής Αχιλλέας, Ρόκος Κυριάκος, Ρόκος Στέφανος, Σάλλα Τιτίκα, Σαπέρας Νίκος, Σαρελάκου Ρουμπίνα, Σεβαστάκης Δημήτρης, Σιάμκουρη Μάγδα, Σκληβανιώτης Δημήτρης, Σολιδάκης Βασίλης, Σόρογκας Σωτήρης, Σταθόπουλος Γιώργος, Στεφανάκις Γιάννης, Τάγκαλος Βασίλης, Τζερμιάς Βαγγέλης, Τσακίρης Γιώργος, Φασιανός Αλέκος, Χαδούλης Γιώργος, Χαμπίδης Πάβλος, Χάρος Μανώλης. Γλύπτες & Φωτογράφος: Βαλαής Κωνσταντίνος, Χριστογιάννης Δημήτριος, Βίττης Κώστας.
Η έκθεση θα παραμείνει στην Πάτρα έως 29 Οκτώβρη 2016. Δημοτική Πινακοθήκη: Μαιζώνος 110 (ισόγεια αίθουσα Βιβλιοθήκης).

[rizospastis]