Έκθεση με έργα Ελλήνων Ζωγράφων πριν τη δημοπρασία Μποναμς

Ανεβαίνουν οι μετοχές της ελληνικής τέχνης
Η ελληνική τέχνη ταξιδεύει και κατακτά τους ξένους φιλότεχνους. Σύμφωνα με τον οίκο Μπόναμς, που διοργανώνει την 26η δημοπρασία Greek Sale, στις 28 Απριλίου, στο Λονδίνο, το ποσοστό των ξένων αγοραστών ανήλθε σε 20% τον Νοέμβριο του 2015, από 5% που ήταν τον ίδιο μήνα του 2012.
Στα ποσοστά αυτά «δεν υπολογίζονται οι Ελληνες του εξωτερικού οι οποίοι αποτελούν το 25% περίπου των αγοραστών των Greek Sales, τα τελευταία δύο χρόνια». Τα ελληνικά έργα ζωγραφικής, σημειώνουν οι Μπόναμς, «προσελκύουν το επενδυτικό ενδιαφέρον ενός διεθνούς κοινού το οποίο κρίνει τα έργα με πιο σύνθετα κριτήρια από τους παραδοσιακούς Ελληνες αγοραστές». Ο διεθνής οίκος εκτιμά, επίσης, πως «μειώνεται σταθερά ο μέσος όρος της ηλικίας των αγοραστών, καθώς όλο και περισσότεροι νέοι συλλέκτες ελκύονται από την αυξανόμενη απήχηση της νεότερης και σύγχρονης ελληνικής τέχνης στη διεθνή σκηνή».

Γενιά του ’30
Με σημαντικό αριθμό έργων αντιπροσωπεύεται στη δημοπρασία η περίφημη «Γενιά του Τριάντα» στο έργο της οποίας η παράδοση συναντά το μοντερνισμό. Στα έργα αυτής της κατηγορίας περιλαμβάνονται τέσσερα τοπία του Νίκου Χατζηκυριάκου Γκίκα, ανάμεσά τους, το Moon over wall/Moon with mist (εκτίμηση 100.000-150.000 στερλίνες), εννέα έργα του Τσαρούχη, μεταξύ των οποίων «Η γυναίκα της Αταλάντης με κόκκινο τσαντάκι» (80.000-120.000), «Ο αθλητής με λευκή φανέλα» (15.000-20.000) και το έργο «Λουλούδια σε πήλινο βάζο» (30.000-50.000).
Το σφυρί θα χτυπήσει επίσης για τον «Καζανόβα» (25.000-35.000) του Νίκου Εγγονόπουλου, το έργο «Ζέφυρος» (60.000-80.000) του Γιάννη Μόραλη και τη γλυπτική σύνθεση «Ερωτικό» (20.000-30.000) του ίδιου καλλιτέχνη.
Στη δημοπρασία, που θα πραγματοποιηθεί στην έδρα του οίκου Μπόναμς στο Λονδίνο (101 New Bond Street), περιλαμβάνονται και έργα μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης, ανάμεσά τους η «Βαλίτσα» (30.000-40.000) του Αλέξη Ακριθάκη, οι «Γραβάτες» (40.000-60.000) του Παύλου, το «Classified» (20.000-30.000) της Χρύσας κ.ά. Επίσης θα παρουσιαστούν δύο ελαιογραφίες του Νικολάου Γύζη, «Πηνελόπη» (50.000-70.000) και «Κορίτσι με λευκό μαντήλι» (25.000-35.000). Περιλαμβάνονται επίσης έργα των Θεόδωρου Ράλλη, Μιχάλη Οικονόμου, Σπύρου Βασιλείου, Γιάννη Γαΐτη, Αλέκου Φασιανού, Κόστα Τσόκλη κ.ά.
*Πριν από τη δημοπρασία τα έργα θα εκτεθούν στην Γκαλερί Image (Λ. Αμαλίας 36, Σύνταγμα) στις 16, 17 και 18 Απριλίου.
ΑΝΤ. ΚΑΡ. (e-typos.com)

Mεγάλη αναδρομή στο έργο του πρωτοπόρου της ελληνικής μεταπολεμικής τέχνης, Κοσμά Ξενάκη (1925-1984)

Μια μεγάλη έκθεση ξεδιπλωνεται από 20 Μαρτίου έως 10/5/2015 στους δύο ορόφους του Μουσείου Μπενάκη στο κτήριο της οδού Πειραιώς. Ο λόγος για την πρώτη μεγάλη αναδρομική στο έργο του ξεχωριστού καλλιτέχνη Κοσμά Ξενάκη.

Ο Κοσμάς Ξενάκης αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση στον χώρο της τέχνης. Αδελφός του Ιάννη, του γνωστού συνθέτη σύγχρονης μουσικής, γεννήθηκε στην Βραΐλα της Ρουμανίας το 1925 και πέθανε λίγο πριν συμπληρώσει τα εξήντα του χρόνια, το 1984.
Σπούδασε Αρχιτεκτονική στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο από το 1942-1948 και παράλληλα ζωγραφική, για έναν χρόνο, στην ΑΣΚΤ (1942-43). Επίσης, έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι από το 1955 έως το 1956, με γαλλική υποτροφία. Μία ακόμη υποτροφία πήρε στην ωριμότητά του, το 1970-71 από το Ίδρυμα Φορντ. Ασχολήθηκε με τη ζωγραφική, τη γλυπτική, την αρχιτεκτονική και την πολεοδομία, ενώ δημιούργησε και happenings στα οποία συνδύαζε τη μουσική, το χορό, τον κινηματογράφο, τον λόγο και τα εικαστικά.
Όπως μας «αποκαλύπτει» και ο επιμελητής της έκθεσης, ο ζωγράφος Γιώργος Χατζημιχάλης, «είναι ένας πολύπλοκος και πολυσχιδής καλλιτέχνης. Έκανε ζωγραφική, γλυπτική, αρχιτεκτονική, πολεοδομία και happenings. Μέσα από αυτή την έκθεση θα προσπαθήσουμε να αναδείξουμε την πολυπλοκότητά του, το πόσο συχνά μας αιφνιδιάζει με τα πράγματα που έφτιαχνε. Γι’ αυτό και θα περιλαμβάνει έργα ζωγραφικής, γλυπτικής, φωτογραφικό υλικό από τα μεγάλα γλυπτά του έργα που βρίσκονται σήμερα σε δημόσιους χώρους και φυσικά ό,τι υλικό μπορέσαμε να συγκεντρώσουμε από τα happenings που ο ίδιος ονόμαζε Πολύτεχνα. Ελπίζω να αποτελέσει μια παραδειγματική έκθεση, με την έννοια ότι θα την ακολουθήσουν και άλλες άλλων καλλιτεχνών που ενώ πρωτοστατούσαν όσο ζούσαν μετά το θάνατό τους ξεχάστηκαν».
Για την πραγματοποίηση της έκθεσης, η ιδέα της οποίας οφείλεται κυρίως στα παιδιά του Φωτεινή και Δημήτρη Ξενάκη, χρειάστηκε να αρχειοθετηθούν και να καταγραφούν περίπου 2500 έργα. Ένα δύσκολο έργο, όπως επισημαίνει ο Γ. Χατζημιχάλης, το οποίο ανέλαβε ο ιστορικός τέχνης Σπύρος Μοσχονάς με τη σημαντική συμβολή του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τραπέζης. Χάρη στην καταγραφή αυτή το αθηναϊκό κοινό θα έχει τη μοναδική ευκαιρία να γνωρίσει λίγο καλύτερα και στο σύνολό του αυτή τη φορά, το έργο του σπουδαίου αυτού δημιουργού. «Ο περισσότερος κόσμος μέχρι τώρα ξέρει ένα μέρος της δουλείας του, το ζωγραφικό . Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να αναδείξουμε το πολύπλοκο έργο αυτού του ανθρώπου και το πόσο ιδιαίτερος καλλιτέχνης ήτανε. Παρ’όλα αυτά η έκθεση δεν είναι πλήρης, γιατί θα λείπει το αρχιτεκτονικό και πολεοδομικό του έργο. Ελπίζω κάποτε μέσα σε άλλα πλαίσια, να φανεί και αυτό, ο όγκος του οποίου είναι πάρα πολύ μεγάλος», εξηγεί ο Γ. Χατζημιχάλης. Για το σκοπό της έκθεσης «επιστρατεύτηκαν» γύρω στα 300 έργα του καλλιτέχνη. Η πλειοψηφία προέρχεται από το εργαστήριό του και το σπίτι του, ενώ πολλά ανήκουν σε ιδιωτικές συλλογές και σε μουσεία (Εθνική Πινακοθήκη, Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Μουσείο Βορρέ). Πολλά από τα έργα εκτίθενται για πρώτη φορά.
Αναφορικά με το στήσιμό της, ο επιμελητής της έκθεσης μας λέει πως θα είναι «μπερδεμένη». «Θα ακολουθεί μια χρονολογική σειρά αλλά κυρίως θα είναι στημένη σε θεματικές ενότητες. Θα πηγαίνουμε λίγο μπρος και πίσω στο χρόνο».
Στο σημείο αυτό θα πρέπει να διευκρινιστεί πως το έργο του Κοσμά Ξενάκη, όπως το διαχωρίζει ένας από τους μελετητές του, ο Χρύσανθος Χρήστου, χωρίζεται σε τρεις περιόδους: η πρώτη αφορά στα χρόνια 1948-1956, όταν δημιουργεί κυρίως ανθρωποκεντρικά έργα σε εσωτερικούς χώρους, νέες κοπέλες, γυναίκες, ανδρικά γυμνά και γυναικεία, χασάπηδες, νέους με ριγέ παντελόνια, οικογενειακές στιγμές. Η δεύτερη περίοδός του είναι τα χρόνια 1956-1958, στα οποία δημιουργεί έργα που, κατά τον Χρήστου, διακρίνονται περιορισμένα παραστατικά στοιχεία με μεγαλύτερη σχηματοποίηση. Αυτά τα χρόνια προετοιμάζουν και το πέρασμά του στη γεωμετρική αφαίρεση που αποτυπώνεται στα έργα της τρίτης και τελευταίας περιόδου του, τα χρόνια 1959-1984.
Αρχικά λοιπόν θα δούμε τους χασάπηδες και τους μοσχοφόρους, μετά θα ακολουθούν τα πιο αφαιρετικά έργα κι έπειτα τα τελικά του, τα αφηρημένα με τα έντονα χρώματα. Η έκθεση θα περιλαμβάνει επίσης και πολλά από τα ερωτικά του έργα, μικρά γλυπτά και φωτογραφίες από τα μεγάλα γλυπτά των εξωτερικών χώρων. «Τα έργα θα πλαισιώνονται και από σχέδια του». Τα σχέδια ήταν το α και το ω στη δημιουργία του Κοσμά Ξενάκη, όπως επισημαίνει ο Γ. Χατζημιχάλης. «Όσον αφορά το Πολύτεχνο, αν και ακόμη δεν έχουμε καταλήξει στο πώς ακριβώς θα εκτεθεί, έχουμε σκοπό να δείξουμε το κινηματογραφικό μέρος των έργων αυτών, μεγάλες φωτογραφίες από τις παραστάσεις, κείμενα και σχέδια του ίδιου, σε μια προσπάθεια να δώσουμε την αίσθηση του χάους που προκαλούσανε αυτά στο κοινό». Και μιας και απώτερος σκοπός είναι να γνωρίσει το κοινό τον άνθρωπο Κοσμά Ξενάκη σε όλο του το μεγαλείο, οι συντελεστές της έκθεσης αποφάσισαν να συμπεριλάβουν σε αυτή, και μάλιστα σε περίοπτες θέσεις, τις παράδοξες συλλογές του από χειροποίητα γεωργικά εργαλεία από διάφορα μέρη στα οποία ταξίδευε και λογής άλλα μικροαντικείμενα τα οποία μάζευε.
Με την ευκαιρία της έκθεσης το ΜΙΕΤ θα εκδώσει ένα μεγάλο βιβλίο-κατάλογο για το έργο του.
[Σοφία Κοζάκη (artnews.gr)]

Έκθεση: ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΙΙΙ (2000-2015)

Το μουσείο Φρυσίρα παρουσιάζει από την 1η Οκτωβρίου 2014 έως την 1η Μαρτίου 2015, στο κτήριο της Μονής Αστερίου 3 στην Πλάκα, την έκθεση «ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΙΙΙ (2000-2015)». Η έκθεση αυτή αποτελεί το τρίτο και τελευταίο μέρος της τριλογίας που ξεκίνησε το 2012, εξετάζοντας την εικόνα της αναπαραστατικής ζωγραφικής στην Ελλάδα και την Ευρώπη τις δυο πρώτες δεκαετίες του 21ου αι., μέσα από τα έργα της συλλογής Φρυσίρα. Σύμφωνα με τον επιμελητή της έκθεσης, Θανάση Μουτσόπουλο «όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι όταν παρουσιάζουμε την τέχνη ενός καινούργιου αιώνα οι προσδοκίες εντείνονται, ίσως υπερβολικά. Είναι πραγματικά καινούργια η τέχνη αυτού του νέου αιώνα (πολύ περισσότερο δε, φορτισμένου και ως το ξεκίνημα μιας νέας χιλιετίας); Λίγα στοιχεία υποδηλώνουν κάτι τέτοιο. Κάτι που διαφοροποιεί αυτή τη δεκαετία από την προηγούμενη θα είναι η ριζική υποχώρηση του φαινομένου της New British Art που κυριάρχησε την τελευταία δεκαετία του 20ου αιώνα και η μεταστροφή του συλλέκτη που τη δημιούργησε προς τη ζωγραφική. Άρα, η ζωραφικη εμφανίζεται ενισχυμένη και στο προσκήνιο, όσο περίπου πριν είκοσι χρόνια. Η άλλη μεγάλη αλλαγή θα είναι η υποχώρηση (αν όχι η εξαφάνιση) του μοντέλου του καλλιτέχνη-σουπερστάρ. 

Οι τελευταίοι τέτοιοι που γνωρίσαμε ήταν ο Βρετανός Damien Hirst ή ο Ιάπωνας Takashi Murakami, και από τότε δεν διαφαίνεται μια νέα επανάληψη. Σε μια εξαιρετικά δύσκολη εποχή (γενικά) και ιδιαιτέρως για την αναπαραστατική ζωγραφική, η οποία μεταπολεμικά γνώρισε απαξίωση και χλεύη, θυελλώδη ανταγωνισμό στο πεδίο της από τη φωτογραφία, μεταμοντέρνες παλινορθώσεις και επιστροφή στη μόδα και το χρηματιστήριο της τέχνης, εκ νέου κρίση και παραμερισμούς και, τέλος, πιο σοφά ίσως κατά τη γνώμη μας, εστίαση της στρατηγικής της σε λίγους καλλιτέχνες, οι οποίοι ζωγραφίζουν μετά από βαθειά σκέψη και προβληματισμό και προτείνουν κάποιες λύσεις, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και ακριβείς. Εκτός από την περιρρέουσα (βαθειά) κοινωνική κρίση αυτής της χώρας, πολλοί μιλούν για μια εξίσου βαθειά κρίση στην εξέλιξη των εικαστικών. Η ζωγραφική αναπαράσταση από τη μια έχει δεχτεί ήδη πολλαπλά βλήματα, όμως σήμερα αποκαθηλώνονται και τα νεότερα μέσα της φωτογραφίας ή του βίντεο, όχι για το παρωχημένο των απόψεών τους, αλλά για το άυλο του χαρακτήρα τους. Αυτά φυσικά συμβαίνουν σε μια εποχή όπου το μέσον δεν έχει παρά μια και μόνον επιλογή: να επανεφευρεθεί εξ αρχής (ή έστω, από ένα σημείο) για να σταθεί πειστικά απέναντι στο πανηγύρι των media, της ποπ μουσικής και, φυσικά, του κινηματογράφου. Με άλλα λόγια να σταθεί, να ζήσει σε μια αυτόνομη κατάσταση, μακριά από τη ναφθαλίνη των μουσείων και το (αβάσταχτο) βάρος του παρελθόντος και της ιστορίας (από τα οποία καταπιέζονται πολύ λιγότερο τα media, η ποπ μουσική ή ο κινηματογράφος). Φυσικά, σήμερα η ζωγραφική θα έπρεπε να βρίσκεται σε προνομιακή θέση απέναντι στην εμπορική κατάρρευση των άλλων εικαστικών μέσων, του βίντεο, των εγκαταστάσεων ή της φωτογραφίας, καθώς και της διευρυμένης τους κρίσης (η εννοιακή τέχνη, γι' άλλη μια φορά στην ιστορία της, κινδυνεύει να γίνει αντικείμενο χλεύης και γελοιογραφίας λόγω των εκκεντρισμών της). Στην έκθεση συμμετέχουν οι καλλιτέχνες: Asgar/ Gabriel, Bisky Norbert, Μπήτσικας Ξενοφών, Μποβιάτσου Λαμπρινή, Brann Renaud, Djurdjevic Biljana, Γιανναρούδης Κώστας, Hahn Adam Raphael, Κατσιπάνος Θεόφιλος, Komu Riyas, Κοντέλλης Ανδρέας, Κουρκούβελος Γιώργος, Κρυσταλλά Ασπασία, Ksiazek Bogumil, Λάλας Θανάσης, Λαμπρινίδης Παναγιώτης, Leglise Frederic, Lellouche Brice, Levente Hermann, Loutz Frederique, Luan Xiao Jie, Maciejowski Marcin, Μιχαλακοπούλου Ελένη, Μελανίτης Γιάννης, Μερτίλης Άρης, Pahlavi Axel, Παπακώστας Αχιλλέας, Πλέσσας Κώστας, Πλοιαρίδης Βαγγέλης, Πανταζής Δημήτρης Pouyandeh Nazanin, Rabus Leopold, Σαρασσίτης Δημήτρης, Shi Xiang, Siebert Uta, Σπυρόπουλος Γιώργος, Σταματιάδη Ντανιέλα, Tift Andrew, Tinei Alexander, Todorovic Milos, Τζαμουράνης Δημήτρης, Βαρελάς Γιάννης, Βασμουλάκης Αλέξανδρος, Βαβυλουσάκης Κων/νος, Βερούκας Αλέξης, Wnek Grzegorz κ.α. [artem]

Έλληνες Ζωγράφοι: Ορέστης Φ. Κουτσουπιάς

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στήν Βέροια. Τελείωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο 3° Γενικό Λύκειο Βέροιας. Είναι φοιτητής της Κτηνιατρικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ζωγράφιζε από την πρώτη σχολική ηλικία, με την ενθάρρυνση της δασκάλας του. Μεγαλώνοντας, άρχισε να εξασκείται στη ζωγραφική με λάδι και πλαστικό σε καμβά στο εργαστήριο του γνωστού ζωγράφου Θανάση Χρήστου.
Η περαιτέρω και μέχρι σήμερα ενασχόλησή του με το αντικείμενο, σχετίζεται με το Artem (μη κερδοσκοπική εταιρεία προώθησης της Τέχνης), που δημιουργήθηκε εντός του συγγενικού τον περιβάλλοντος.
Κατά την διάρκεια της φοίτησής του στο Λύκειο διδάχτηκε μαθήματα θεάτρου στο Τμήμα θεατρικής υποδομής "ΑΝΤΙδρασις" του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βέροιας και συμμετείχε στις παραστάσεις του. Ως μέλος της θεατρικής ομάδας του 3ου Γ.Ε.Λ. Βέροιας, πήρε μέρος στην "Αντιγόνη", στο "Rent”, καθώς και σε διάφορα μονόπρακτα που παίχτηκαν σε έκδηλώσεις του σχολείου του. Το έτος 2014 δημιούργησε, αποκλειστικά για το ημερολόγιο του Ι.Μ.Ε.Τ. Artem 2015, 14 έργα εμπνευσμένα από τo ''Οδοιπορικό 1935-1955" του Ορέστη Σιδηρόπουλου.

[artem]

Έκθεση ζωγραφικής του Τζουλιάνο Καγκλή

Τα έργα του Τζουλιάνο Καγκλή που ακροβατούν ανάμεσα στην καθημερινότητα και το αίνιγμα 15.01.2015 έως 14.02.2015. 

Η αίθουσα τέχνης «έκφραση – γιάννα γραμματοπουλου» εγκαινιάζει την Πέμπτη 15 Ιανουαρίου την ατομική έκθεση του ζωγράφου Τζουλιάνο Καγκλή (Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών 2013) με τίτλο «the grand illusion». Ο Καγκλής σε μία εναλλαγή μεγάλων και μικρών έργων, συνεχίζει να προκαλεί τη ζωγραφική ύλη, παίζοντας με τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και την ψευδαίσθηση, τη ζωή και την τέχνη, ανακαλύπτοντας ή σκηνοθετώντας εικόνες που ακροβατούν ανάμεσα στην καθημερινότητα, το αίνιγμα και τη μαγεία.  

Ο ίδιος ο καλλιτέχνης σχολιάζει για τη νέα του δουλειά: «Τα έργα αυτής της έκθεσης μπορούν να ιδωθούν σαν καρέ μιας ιστορίας, σαν αυτοβιογραφικές νύξεις ή σαν μια προσέγγιση των αντιθέσεων και της πολυπλοκότητας της ζωής όπως εγώ την αντιλαμβάνομαι. Η καταστροφή είναι μία καθαρά δημιουργική πράξη και εκφράζει την ιδέα ότι η πραγματικότητα δεν είναι αντικειμενική.  

Ζωγραφίζω μία μορφή και αμέσως την καταστρέφω. Γιατί είναι απλά μια εκδοχή της πραγματικότητας ή κάποια επιφανειακή εκδοχή της. Πρέπει να το χαλάσω, να πάω κάπου παραπέρα, να σκάψω πίσω από την επιφάνεια».
Ο Τζουλιάνο Καγκλής γεννήθηκε στην Αθήνα το 1974. Σπούδασε ζωγραφική στη Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με καθηγητές τον Τριαντάφυλλο Πατρασκίδη και το Μαρτίνο Γαβαθά και χαρακτική με το Γιώργο Μήλιο (1996-2002). Το 2003 απέσπασε υποτροφία από το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών για εκτέλεση καλλιτεχνικού έργου. Το 2013 τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών με το βραβείο για νέο ζωγράφο κάτω των 40 ετών. Έχει παρουσιάσει το έργο του σε επτά ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα, Θεσσαλονίκη και την Κύπρο και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές. Έργα του ανήκουν σε σημαντικές δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές. [elculture.gr]